Ενα «Πάτωμα» που χωρίζει δύο άντρες

Για όλα φταίει η Ζέτη. Ξεκάθαρα. Συγκεκριμένα, η Ζέτη Φίτσιου. Νέα είναι, όραμα έχει, πράξη το κάνει, συγγραφέας είναι, θεατρικά γράφει. Πολύ καλά θεατρικά. «Το πείραμα» ανέβηκε πέρυσι στο Μέγαρο Μουσικής. Το «Plan Β» διακρίθηκε με έπαινο στην Ευρωπαϊκή Πλατφόρμα EURODRAM (2018). Το «Τεχνοχρόνος» κέρδισε το πρώτο βραβείο σε διαγωνισμό της Τεχνόπολης (2017).

Αυτά κάνει η Ζέτη Φίτσιου και αμέσως μετά τον πρώτο εγκλεισμό δημιούργησε και την πλατφόρμα www.iroes.art – και πράγματι, με τον πόλεμο που δέχονται από το κράτος, αν δεν είναι ήρωες οι καλλιτέχνες σήμερα δεν ξέρω τι είναι.

Μέσω αυτής της πλατφόρμας, αύριο Πέμπτη, στις 21.00, θα παρουσιαστεί το νέο της θεατρικό «Το πάτωμα», αυτή τη φορά ως ακουστική θεατρική παράσταση. Η παράσταση (που επιχορηγείται από το υπουργείο Πολιτισμού) θα είναι διαθέσιμη καθημερινά για όλο το 24ωρο, είναι δωρεάν για το κοινό και αν κάποιος θέλει, μπορεί να συνδράμει με όποιο χρηματικό ποσόν μπορεί στο «Σπίτι του Ηθοποιού» και στο Ταμείο Αλληλοβοήθειας του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών (στους λογαριασμούς που είναι αναρτημένοι στην πλατφόρμα).

Στο «Πάτωμα» η συγγραφέας διαπραγματεύεται με ευφυΐα και καθαρότητα «το χθες και το αύριο του ανθρώπου και κυρίως το σκοτεινό του σήμερα». Οι δύο κεντρικοί χαρακτήρες, δύο άντρες (Πέτρος Λαγούτης και Πάνος Βλάχος) συναντιούνται σε ένα δυστοπικό περιβάλλον, χωρίς ωστόσο να μπορούν να ιδωθούν. Ο ένας περπατά στο πάνω πάτωμα, ενώ ο «από κάτω» τού ζητά να τον βοηθήσει να βγει στην επιφάνεια. Θα τον βοηθήσει; Πρόκειται τελικά για δύο διαφορετικούς χαρακτήρες; Υπάρχει υπεροχή και κυριαρχία;

«Ανάλογα με το ποιος είσαι ως άνθρωπος και πώς βλέπεις τη ζωή, μπορεί να διακρίνεις λύτρωση ή όχι στους χαρακτήρες αυτού του θεατρικού» μας εξηγεί ο σκηνοθέτης της παράστασης, Ανδρέας Φλουράκης. «Πρόθεσή μας είναι ο θεατής να κάνει τις δικές του εικόνες, να έρθει σε επαφή με την αλήθεια του κειμένου και κυρίως να περάσει καλά, γιατί η συνθήκη μπορεί να ακουμπάει σε μια ζοφερή πραγματικότητα, αλλά η ραδιοφωνική της αντιμετώπιση έχει αρκετό παράδοξο χιούμορ».

Το «ακουστικό θέατρο» δεν είναι κάτι καινούργιο ή έστω όχι κάτι εντελώς καινούργιο. Οι παλαιότεροι θα θυμούνται τα θεατρικά ραδιοφωνικά ανεβάσματα σπουδαίων μάλιστα παραστάσεων. Σήμερα, το ακουστικό θέατρο «γεννήθηκε ως ανάγκη των δημιουργών που ψάχνουμε καινούριους τρόπους έκφρασης, ας ελπίσουμε και των ακροατών» μας λέει ο Πέτρος Λαγούτης, ένας εκ των δύο πρωταγωνιστών.

Και συνεχίζει: «Παρότι δεν ανήκω σε μια γενιά που μεγάλωσε με το ραδιοφωνικό θέατρο είναι σίγουρα συγκινητικό το να επιστρέφουμε σ’ έναν τρόπο έκφρασης που ήταν αγαπητός και που σημάδεψε γενιές και γενιές. Είναι αρκετά διαφορετικό για έναν ηθοποιό να προσπαθεί χωρίς τη δύναμη της εικόνας να μεταδώσει όλα όσα εμπεριέχει ένα θεατρικό έργο. Εχοντας ως όπλο-εκφραστικό μέσο μόνο τη φωνή, αναγκάζεσαι να βρεις εκείνη την ισορροπία που θα σου επιτρέψει -χωρίς να γίνεις περιγραφικός ή και υπερβολικός, αλλά και χωρίς να είσαι υποτονικός- ν’ αποκαλύψεις και να μεταδώσεις όλα εκείνα τα συναισθήματα και τις ιδέες που εμπεριέχει το κείμενο».

Οσο για το πόσο σημερινό είναι το έργο, ο Π. Λαγούτης σημειώνει: «Είναι πια σαφές στους νοήμονες ανθρώπους ότι η επιτυχία δεν ταυτίζεται με την ευτυχία. Το “αμερικάνικο όνειρο” έχει αποδειχθεί “λίγο” για την ανθρώπινη υπόσταση αλλά τόσο οι θεσμικές πολιτικές όσο και η ίδια η εποχή δεν αφήνουν εύκολα τον άνθρωπο να ξεφύγει από αυτό το ανελέητο κυνήγι της κατανάλωσης.

Δημιουργείται λοιπόν ένα “πάτωμα” που χωρίζει τον πραγματικό, βαθύτερο εαυτό μας από τον κοινωνικό εαυτό μας. Αυτή είναι κατά τη γνώμη μου μία από τις μεγαλύτερες μάχες που έχει να δώσει ο σύγχρονος άνθρωπος. Ειδικά όταν οι θεσμικοί εκπρόσωποί του δεν αποτελούν πια ελπίδα για τη λύση των όποιων προβλημάτων του κόσμου αλλά απρόσωπους μηχανισμούς, αποκομμένους από τις πραγματικές ανάγκες του».