Αυτό που συνέβη στην πάλαι ποτέ αποκαλούμενη δημοσιογραφική ναυαρχίδα της δημοκρατικής παράταξης ήταν –πρέπει να ήταν– αναμενόμενο. Μια καταξιωμένη δημοσιογράφος (και όχι μόνο), η Ελενα Ακρίτα, βρέθηκε εκτός, έπειτα από είκοσι χρόνια, επειδή τόλμησε να δημοσιοποιήσει στην εβδομαδιαία στήλη της διαφορετική άποψη από αυτήν που εξέφραζε η εφημερίδα τις τελευταίες ημέρες. Τα γεγονότα είναι γνωστά: η στήλη δεν δημοσιεύτηκε. Αν αυτό δεν ήταν καραμπινάτη λογοκρισία, τι ήταν; Και η δημοσιογράφος παραιτήθηκε. Προφανώς είχε συνείδηση της πραγματικότητας, αλλά –εκτιμώ– δοκίμαζε, συνειδητά ή ασυνείδητα, τις αντοχές της και την «ανοχή» της εφημερίδας. Και, ευτυχώς, δεν είναι η εργαζόμενη που σκέφτηκε το μεροκάματο – τον εφιάλτη που ταλανίζει και τους ανθρώπους των ΜΜΕ. Γιατί υπάρχουν και αυτοί που ταυτίζονται με τα αφεντικά, οπότε πάμε πάσο…
Δυστυχώς το τοπίο στα ΜΜΕ δεν είναι πλέον αυτό που ήταν. Τα περισσότερα, τα κυρίαρχα, έχουν εξαγοραστεί από επιχειρηματίες. Πιο απλά: Οταν κάποιος κατέχει μία ή δύο εφημερίδες, ένα ή δύο τηλεοπτικά κανάλια και μια ποδοσφαιρική ομάδα είναι κυβέρνηση. Που σημαίνει ότι αυτό που τον ενδιαφέρει είναι τα συμφέροντά του (και όσοι τα υπηρετούν) και όχι η σωστή ενημέρωση. Κι όταν ο δημοσιογράφος γράφει κάτι με τη σκέψη αν θα αρέσει στο αφεντικό, δεν είναι δημοσιογράφος, είναι υπηρέτης.
Τα αφεντικά, πάντως, και οι πολιτικοί που ικανοποιούν τις ανάγκες τους έχουν φροντίσει να προσλάβουν –είτε για τα ΜΜΕ που κατέχουν, είτε για τα γραφεία τους, είτε για τις δημόσιες σχέσεις τους– ικανούς δημοσιογράφους, ελέγχοντας και κηδεμονεύοντας έτσι περισσότερο τον χώρο που τους ενδιαφέρει. Αυτό σημαίνει, άραγε, ότι είναι πιο συνετό να σωπαίνουμε; «Εστω ανάπηρος δείξε τα χέρια σου / Κρίνε για να κριθείς», λέει ο Μανόλης Αναγνωστάκης.
