Η κλοπή της φοιτητικής ζωής

Αδύναμη, σχεδόν ραγισμένη, η φωνή παλιάς φίλης στην άλλη άκρη του τηλεφώνου – η κόρη της σπουδάζει στην Πάτρα: «Μεγάλη ατυχία, και μεγάλη αδικία, για τα παιδιά που σπουδάζουν σε συνθήκες πανδημίας. Ούτε στο Πανεπιστήμιο μπορούν να πάνε και να μιλήσουν μεταξύ τους ή με τους καθηγητές ούτε να διασκεδάσουν μπορούν ούτε να φλερτάρουν ή να ερωτευτούν ούτε να ταξιδέψουν. Πάει η περιβόητη φοιτητική ζωή».

Συγκατανεύω. Να ήταν μόνο αυτό; «Το χειρότερο είναι ότι έχει μείνει μόνη της – οι έξι-επτά φίλοι που είχε αναγκάστηκαν να ξενοικιάσουν και να πάνε σπίτια τους· από εκεί ό,τι μπορούν και κάνουν. Τηλεεκπαίδευση και όποιος αντέξει. Αυτό της δημιούργησε μια κατάθλιψη και αναγκαστήκαμε να της παράσχουμε ψυχολογική υποστήριξη. Τα περισσότερα παιδιά “τη βγάζουν” με ψυχοφάρμακα».

Λυπάται κανείς ακούγοντας τέτοια λόγια – αλλά μόνο λυπάται; Ψυχοφάρμακα σε αυτή την εκρηκτική από ορμές περίοδο της ζωής; Ισως δεν έχει δοθεί η δέουσα σημασία σε αυτό το πρόβλημα – από τους κυβερνώντες σίγουρα δεν υπάρχει καμία μέριμνα, ούτε καν ενδιαφέρον για τις νεαρές αυτές υπάρξεις. Μόνο να τους μαντρώνουν στις αίθουσες υπό την επίβλεψη ειδικά εκπαιδευμένων αστυνομικών ξέρουν, όπως και να δυσκολεύουν την είσοδό τους στην ανώτατη εκπαίδευση. Η «αριστεία» πάνω απ’ όλα και ας κατασκευάζουν υποταγμένους και χειραγωγημένους πολίτες.

Είναι όντως θλιβερό. Να είσαι νέος, να βράζει το αίμα σου, να σου δίνεται η ευκαιρία να γνωρίσεις νέους ανθρώπους και νέες ιδέες, να έχεις τη δυνατότητα να «ρουφήξεις» όση μόρφωση μπορείς, να νομίζεις ότι είσαι σε θέση να φέρεις τα πάνω κάτω και να είσαι ανήμπορος να κάνεις κάτι απ’ όλα αυτά. Τους έχουν κλέψει τη νεότητα! Βλέπω τον γιο μου να υποφέρει σχεδόν, κλεισμένος μέσα στο διαμέρισμα. Σαν αγρίμι κυκλοφορεί. Στο Ρέθυμνο, όπου είναι η σχολή του, δεν μπορεί να πάει – κλειστά τα Πανεπιστήμια.

Εχει εδώ τρεις-τέσσερις φίλους και «διοργανώνουν» διάφορες μικρές [δι]εξόδους [ποδήλατο, μπάσκετ, βόλτες στο κέντρο της Αθήνας, συνάγματα στις ταράτσες των πολυκατοικιών να πιουν κάνα ποτηράκι, να χαζογελάσουν, να πουν τον πόνο τους] – αναθάρρησαν λίγο από τη συμμετοχή τους στην πορεία των φοιτητών και φαίνονται λίγο χαρούμενοι. Η όντως χαρά όμως έχει απομακρυνθεί, αφού δεν υπάρχει και τόσος ενθουσιασμός να μάθουν για τον Μαρξ, τον Βέμπερ, τον Καντ, τον Ανταμ Σμιθ – διαβάζουν ανόρεχτα, με το δίκιο τους.

Ενα από τα μελανά σημεία της πανδημίας, εκτός από τους θανάτους, την παρατεταμένη ανεργία, το σμπαράλιασμα της οικονομίας και την έκρηξη των ψυχικών παθήσεων, είναι [θα λένε στο μέλλον] και η απώλεια [κλοπή] της φοιτητικής ζωής, της γνώσης και της θορυβώδους ανεμελιάς ταυτόχρονα. Δακρύζει κανείς βλέποντας τους φοιτητές να μην μπορούν να φερθούν ως φοιτητές. Δύσκολοι καιροί,πραγματικά, για φοιτητές – αλλά και για όλους.