Αντίσταση στη βαρβαρότητα

Κάθε τόσο χρειάζεται να επαναπροσδιορίζουμε τι νοούμε ως κανονικότητα. Κι αυτό γιατί ανεπαισθήτως μετατοπίζονται όλα εκείνα που καθημερινά καταφάσκουμε σαν αποδεκτά, μέχρι να αλλάξουν εντελώς ποιότητα και να διαμορφώσουν, μια μέρα, πραγματικότητες που δεν θα μπορούσαμε πρωτύτερα να φανταστούμε.

Ο εθισμός σε λογής αυθαιρεσίες και πράξεις εκφοβισμού, η υποχώρηση από καίρια δικαιώματα, η τάση στρογγυλοποίησης εκεί όπου θα έπρεπε να τραβάμε διαχωριστικές γραμμές διαμορφώνουν τέρατα που τα έθρεψε η σιωπηλή αποδοχή μας.

Κάπως έτσι φτάσαμε στην πρόσφατη αθλιότητα στην ΑΣΟΕΕ. Δικαιούμαστε να δηλώνουμε έκπληκτοι με τη βίαιη καθήλωση του πρύτανη και τον αποτρόπαιο εξαναγκασμό του να φορέσει στον λαιμό ταμπέλα με σύνθημα του αντιεξουσιαστικού χώρου; Δεν ήταν αυτό μια πράξη που άλλες προγενέστερες εκδηλώσεις ενδοπανεπιστημιακής βίας από καιρό προιωνίζονταν; Χρόνια τώρα δεν ζούμε μια στρέβλωση του φοιτητικού συνδικαλισμού και της συνδιοίκησης στα πανεπιστήμια;

Χρόνια τώρα δεν γίνονται έφοδοι σε αίθουσες μαθημάτων και συνελεύσεις τμημάτων από αυτόκλητους «επαναστάτες»; Πόσα περιστατικά προπηλακισμών και ομηρίας καθηγητών έχουν καταγραφεί πριν φτάσουμε στο κρεσέντο της ΑΣΟΕΕ; Πόση βία και βαρβαρότητα στα πανεπιστήμια έχει προηγηθεί που δεν έχει καταδικαστεί κι αντιμετωπιστεί έγκαιρα, εν προκειμένω –ας ειπωθεί με παρρησία– με τεράστιες ευθύνες των δυνάμεων της Αριστεράς που πρώτες αυτές όφειλαν να έχουν στηλιτεύσει τις πρακτικές αυτές ως τραμπούκικες και μη συνάδουσες με κανένα απελευθερωτικό όραμα για την κοινωνία.

Το πρόβλημα με τη βαρβαρότητα είναι πως όταν δεν ονοματίζεται και δεν πατάσσεται εν τη γενέσει της, γιγαντώνεται, προελαύνει και εγκαθιδρύεται ως κανονικότητα. Καθημερινά, στον δρόμο, στους χώρους εργασίας, στις διαπροσωπικές σχέσεις, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ερχόμαστε αντιμέτωποι με ποικίλες μορφές μικρών ή μεγαλύτερων φασισμών.

Από τον ψαρά της γειτονιάς που κάνει ότι δεν καταλαβαίνει τι του ζητάει η έγχρωμη μητέρα με τα τρία παιδάκια της και βιαστικά της αποκρίνεται «δεν έχει», ενώ ευθύς αμέσως ο συνάδελφός του βρίσκει και της δίνει αυτό που ζητά, έως το μπούλινγκ που εξαπολύεται συστηματικά στις σελίδες του Φέισμπουκ από κάποιους που οικοδομούν εξουσία πάνω στον τσαμπουκά και την αλαζονεία, από το περιστατικό της ΑΣΟΕΕ έως ακόμη και τη φονταμενταλιστική βία, ουσιαστικά δεν έχει ειπωθεί το «ώς εδώ», το «no passaran» από αυτούς που πρέπει, τον καιρό που έπρεπε.

Κάνοντας τα στραβά μάτια απέναντι στη βαρβαρότητα, γινόμαστε συνυπεύθυνοι στην κανονικοποίησή της. Κάθε φορά που σιωπούμε και δεν απομονώνουμε τους εκάστοτε νταήδες, είτε αυτοί φέρουν αριστερό επαναστατικό μανδύα, είτε φιλελεύθερο, είτε ακροδεξιό, είτε ομνύουν πίστη στην ομοούσιο Τριάδα, είτε στον Αλλάχ, κάθε που δεν δίνουμε μια μάχη γιατί θέλουμε να τα έχουμε με όλους καλά, συντελείται μια νίκη της βαρβαρότητας. Με απλά λόγια, είτε θα είμαστε κόντρα στη βαρβαρότητα είτε θα είμαστε μαζί της. Δεν χωράει κάτι άλλο ανάμεσα. Ή, με τα λόγια του Μάνου Χατζιδάκι, όταν το πρόσωπο του τέρατος πάψει να μας τρομάζει, αυτό σημαίνει ότι έχουμε αρχίσει να του μοιάζουμε…

* καλλιτέχνιδα, ακτιβίστρια