Μια πεταλούδα κάθεται ατάραχη πάνω σε ένα όμορφο μοβ λουλούδι, δυο μέτρα πέρα από ένα κέλυφος πυραύλου που εκτόξευσαν οι Αζέροι προς τους Αρμενίους. Τόσος θάνατος και τόση ζωή, μαζί σε μια φωτογραφία.
Με τη συμπλήρωση ενός χρόνου αντικυβερνητικής, αντικατασταλτικής και ταξικής εξέγερσης στο Σαντιάγο, οι διαδηλωτές μπήκαν μέσα στην εκκλησία Σαν Φρανσίσκο ντε Μπόρχα, η οποία ανήκει στους καραμπινιέρους (σκεφτείτε έναν συνδυασμό ΜΑΤ και ΔΕΛΤΑ), οι οποίοι τις προάλλες πέταξαν ένα παιδί από ψηλή γέφυρα, και την έκαψαν. Κι αυτό είναι ό,τι πιο όμορφο και ωμά εξεγερσιακό έχω δει εδώ και πολύ καιρό.
Ετσι και αυτή η γάτα διασχίζει εξίσου ατάραχη μια ετοιμόρροπη γέφυρα -μη ασφαλή πια για ανθρώπους- πάνω από τη λίμνη Νταλ, όπου πλέει ένας ταλαίπωρος άνδρας με ένα κανό της κακιάς ώρας, φορτωμένο με ένα σωρό τρόφιμα που αγόρασε από πλωτό μανάβικο για να θρέψει την οικογένειά του. Κι ούτε ένα βλέμμα συμπαράστασης δεν του δίνει το γατί.
Η 10χρονη Ειρήνη Ουανζίλα δουλεύει, μαζί με τον μικρό της αδελφό (πίσω δεξιά) και τη μητέρα τους, σπάζοντας πέτρες σε λατομείο στο Ναϊρόμπι. Η μητέρα έχασε τη δουλειά της ως καθαρίστρια σε ιδιωτικό σχολείο λόγω του κορονοϊού και η οικογένεια δεν είχε χρήματα ούτε για φαγητό.
Ομοίως αυτό το κορίτσι, 15 ετών, πλέον πουλά το κορμί του σε οίκο ανοχής, καθώς στην οικογένεια δεν υπάρχει άλλο μεροκάματο.
Τι θέλω να πω με όλα αυτά; Οτι χρειάζεται ένα μέτρο, όταν γκρινιάζουμε για το πόσο μας έχει δυσκολέψει η πανδημία. Ας σκεφτούμε λίγο και τα χειρότερα…
