Τώρα, λοιπόν, που αχνοφαίνεται η βάσιμη ελπίδα του εμβολίου, μπορούν να εκφραστούν θαρραλέα (τουλάχιστον όχι έμμεσα πλην σαφώς όπως μέχρι σήμερα υπό τον φόβο του καταλογισμού υστεροβουλίας…) απόψεις όπως του υπογράφοντος για την κοινή, διαπλανητική, μοίρα. Κλειδί η λέξη «κοινή».
Οταν λοιπόν ο, σύμφωνα με την παγκόσμια ιατρική κοινότητα, «αόρατος εχθρός», άμα τη εμφανίσει του, πάντως, με χαρακτηριστικά και ιδιότητες εχθρού ορατού ακόμη και διά γυμνού οφθαλμού, άρχισε να εκδηλώνει την επιθετικότητά του, η καρδιά (ναι, η καρδιά, επειδή δεν υπάρχει μόνο για τη… γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου) ψέλλισε «ευκαιρία». Αντέδρασε, ενστικτωδώς, η λογική και απάντησε «Πώς ορίζεις ως ευκαιρία τη σπορά θανάτου;».
Ο, διόλου άτυπος αλλά με όλα τα χαρακτηριστικά τουλάχιστον… κοινοβουλευτικής διαφωνίας, εσωτερικός διάλογος ανταπάντησε τότε και επιβεβαιώνει τη διατύπωση ως σήμερα «ευκαιρία αναστοχασμού και μέσω αυτού αναπροσδιορισμού των διαπροσωπικών σχέσεων, γιατί όχι των συσχετισμών μεταξύ κρατών, με κάθε γραμμή εκκίνησης άτεγκτων, κυριαρχικών θέσεων σε ανώδυνες-συμβατικές εποχές», όσων συχνότερα γεννούσαν φθορά, αν όχι θάνατο –και– στη σύγχρονη εποχή.
Ιστορικά, το ανθρώπινο γένος έχει αποδείξει πως είναι ανεπίδεκτο μαθήσεως· βιάζομαι να ξεκαθαρίσω πως δεν είμαι αιθεροβάμων, ώστε να ονειρεύομαι παραδεισένια, ανώδυνη, νέα πραγματικότητα μετά τη λήξη της πανδημίας. Αυτό είναι αντίθετο στη φύση της ίδιας της ζωής. Αλλά ελπίζω, βάσιμα θαρρώ, στη σύγκρουση πολιτισμικών εννοιών όπως ο φόβος και η επιθυμία στη διάρκεια του αυτο- μα και του αλληλο-περιορισμού… Πάλη ικανή να γεννήσει σε άτομα, συνολικά σε κοινωνίες εσωτερική αναδιάταξη εννοιών, προτεραιοτήτων. Σκέψεις υπό τον φόβο του καθορισμού νέας, μελλοντικής «κανονικότητας» που θα αποδειχθεί χαμένη ευκαιρία! Αλλη μία…
