Στη Δήμητρα Βλαγκοπούλου απονεμήθηκε φέτος το θεατρικό βραβείο «Μελίνα Μερκούρη». Η ηθοποιός βραβεύτηκε για την ερμηνεία της στην παράσταση «Η τραγική ιστορία του Αμλετ, ενός πρίγκιπα της Δανίας» του Σέξπιρ, που παρουσιάστηκε στο Θέατρο του Νέου Κόσμου σε διασκευή-σκηνοθεσία Εκτορα Λυγίζου. Συνυποψήφιες ήταν η Μαίρη Μηνά, για την ερμηνεία της στο έργο «Με λένε Εμμα» του Ντάνκαν ΜακΜίλαν σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη στο Σύγχρονο Θέατρο, και η Ελένη Στεργίου για την ερμηνεία της στην παράσταση «Η απαγωγή της Τασούλας: μια ποιητική μυθιστορία».
Η Δήμητρα Βλαγκοπούλου παρέλαβε το βραβείο στην τελετή απονομής που πραγματοποιήθηκε προχθές βράδυ στο Εθνικό Θέατρο REX-Σκηνή Μαρίκα Κοτοπούλη, παρουσία της Προέδρου της Δημοκρατίας Κατερίνας Σακελλαροπούλου και της υπουργού Πολιτισμού Λίνας Μενδώνη.
Στην ομιλία της η Λίνα Μενδώνη αναφέρθηκε στον μύθο της Μελίνας Μερκούρη: «Η Μελίνα, που σήμερα θυμόμαστε ότι γεννήθηκε πριν από εκατό χρόνια, θα ζήσει τόσα κι άλλα τόσα, γιατί πια ό,τι και να πούμε γι’ αυτήν γινόμαστε πιστευτοί» είπε μεταξύ άλλων. «Ο μύθος δεν έχει αλήθεια, ούτε ψέμα. Είναι κυρίαρχος. Εχει μια σφριγηλή αιωνιότητα που περνάει από στόμα σε στόμα και φωλιάζει από μνήμη σε μνήμη. Ωσπου γίνεται μια κατάκτηση παγκόσμια. Η Μελίνα είναι ένας μύθος, από εκείνους που χρειάζεται η Ελλάδα. Από εκείνους που χρειάζονται οι τρεις νεαρές ηθοποιοί που έφτασαν ώς εδώ, καταθέτοντας πάνω στη σκηνή το ταλέντο τους. Αυτή η μία που θα επιλεγεί, με τίμια διαδικασία, θα φορά την καρφίτσα της Μελίνας στο πέτο της. Θα πρέπει να τη φέρει με την ίδια φιλάρεσκη τέχνη, όπως εκείνη. Εγώ, που τύχη αγαθή με έκανε να μιλώ απόψε για τη Μελίνα ενώπιον σας, την γνώρισα, αλλά δεν την έζησα, όπως οι ελάχιστοι ευτυχείς, ανάμεσά μας. Μια πρώτη φορά πήγα στο γραφείο της, στο γραφείο της κυρίας υπουργού Πολιτισμού στην οδό Αριστείδου, με τον καθηγητή μου. Εγώ 22 χρονών, κι έμεινα να την κοιτάζω, καθώς με ρωτούσε γιατί επέλεξα να γίνω αρχαιολόγος. Η τύχη θέλησε για περισσότερο από δώδεκα χρόνια να βλέπω το γραφείο της απέναντι από το γραφείο του υπουργού. Το γραφείο, που εκείνη είχε επιλέξει, αλλά δεν πρόλαβε να καθίσει. Και κανείς δεν κάθεται σ’ αυτό και ούτε θα καθίσει. Γιατί με τον μύθο ποιος τρελάθηκε να αναμετρηθεί».
