Ηταν Κυριακή, 7 Μαρτίου 1994, όταν από την Αμερική ήρθε το μαντάτο που απευχόμασταν: «Η Μελίνα έφυγε…». Κι άντε, μετά το σοκ, να συμμαζευτούμε και να ριχτούμε σ’ ένα δημοσιογραφικό ράλι για την «τελευταία Ελληνίδα θεά», όπως την αποκάλεσε πρωτοσέλιδα η «Ελευθεροτυπία».
Δεν είχαμε ετοιμάσει τίποτα, όπως γίνεται τα τελευταία χρόνια με τα πολυσέλιδα, και κυρίως, τα τηλεοπτικά αφιερώματα (υπήρχε μόνο η συνέντευξη του 1992) επειδή πιστεύαμε ότι δεν θα χάναμε τη Μελίνα. Η κατάσταση, ωστόσο, αντιμετωπίστηκε, με τη συμβολή ολόκληρου του πολιτιστικού δυναμικού της «Ελευθεροτυπίας» και άλλων συναδέλφων. Αποτέλεσμα, 16 σελίδες.
Κι έτσι συνεχίστηκε ολόκληρη την εβδομάδα, φτάνοντας –με ρεπορτάζ, αφιερώματα, μηνύματα, δηλώσεις απ’ όλο τον κόσμο κ.λπ.– συνολικά τις εκατό περίπου σελίδες [ένα ρεκόρ για θανόντα καλλιτέχνη (δεδομένου, πάντως, ότι η Μελίνα δεν ήταν μόνο αυτό)]. «Ησουν η πρώτη που έσπασες τα σύγχρονα μικροελλαδικά σύνορα, μεταφέροντας στις άκρες της Γης λεβεντιά και περηφάνια. Και μας έκανες περήφανους», αναφερόταν στο κύριο άρθρο της εφημερίδας.
Η Μελίνα, όπως προαναφέρθηκε, πέθανε Κυριακή, «επέστρεψε» στην Ελλάδα Τρίτη κι εκτέθηκε σε 24ωρο λαϊκό προσκύνημα στο παρεκκλήσι της Μητρόπολης Αθηνών, απ’ όπου πέρασαν καν και καν – «Αι γενεαί πάσαι» κατά την εφημερίδα. Ατομα δηλαδή απ’ όλα τα κοινωνικά στρώματα, όλων των ηλικιών, αρκετοί από τους οποίους την «συντρόφευαν» ακόμα και τη νύχτα, συχνά υπό βροχή και κρύο. Και το αποκορύφωμα, η κηδεία την Πέμπτη, με τιμές αρχηγού κράτους, με το φέρετρο σε κιλλίβαντα πυροβόλου και με πλήθη κόσμου να ακολουθούν.
Εκατοντάδες τα μηνύματα, από την Ελλάδα και το εξωτερικό, τα ψηφίσματα, οι προσφορές, και οι χώροι-ιδρύματα, πολιτιστικοί φορείς, μνημεία, σχολεία με τ’ όνομά της. «Οι Ελληνες είμαστε οι καλύτερες μοιρολογήτρες», είχε πει η ίδια. Το βέβαιο είναι ότι η Μελίνα δεν ανήκει στους αξέχαστους ξεχασμένους…
Δείτε παρακάτω το αφιέρωμα:
