Αντιγράφω από προσωπικό ημερολόγιο: «Τρίτη, 13 Οκτωβρίου 2020, 5.53 π.μ. Βρέχει, όπως είχε ήδη προαναγγελθεί. Βρέχει δυνατά. Επιασε μόλις τώρα, αφού πρωτύτερα, επί αρκετό διάστημα, χαλούσε ο κόσμος από βροντές και αστραπές. Τρίτη και δεκατρείς! […] Αυτή τη στιγμή (6.06) ρίχνει καρεκλοπόδαρα· καταιγίδα. Αν συνεχίσει λίγο ακόμα, θα πιάσει η Αθήνα [μετά προαστίων των δυτικών συνοικιών…] πάλι να μετράει ζημιές και προβλήματα! […]
»Μόλις τηλεφώνησε ο μικρός εγγονός μου (6.47). Από Ηράκλειο: “Παππού, γίνεται κι εκεί, αυτό που γίνεται εδώ;” Της κακομοίρας γίνεται στο Ηράκλειο· ό,τι φοβόμουν πρωτύτερα! Κόπηκαν δέντρα, έσπασαν τζάμια, ένα κλαδί από πεύκο χώθηκε στο περίπτερο της γειτονιάς, ένα ασθενοφόρο μπροστά στην πολυκατοικία συμμαθητή του (τηλεφώνησε ο εγγονός μου· δεν ήταν για κάποιον της οικογένειας του συμμαθητή του). Ολο το σόι του Ηρακλείου (όλο το Ηράκλειο φαντάζομαι) επί ποδός. Ανησύχησαν. Ξέρουν ότι τέτοια ώρα βγαίνω για περπάτημα! Είπε και το ωραίο ο μικρός: “Τρίτη και δεκατρείς παππού!”. Και το… αναμενόμενο: “Δεν μας βλέπω για σχολείο σήμερα!”
»7.59. Σταμάτησε η βροχή. Δεν ξέρω για πόσο. Βγαίνω. Περπάτημα μετά από βροχή, είμαι στο στοιχείο μου! […] 8.56. Λειτούργησε πλημμελώς ο μετεωρολογικός σταθμός μου! Μόλις βγήκα, έπιασε να ψιχαλίζει. Στα διακόσια μέτρα, έβρεχε. Στα τριακόσια, έκανα μεταβολή. Περίπτερο για εφημερίδα και σπίτι· όταν βρέχει φοβάμαι και τις πλάκες στα πεζοδρόμια· δεν είναι και οι πιο ασφαλείς. Ούτε έχω όρεξη για κατάγματα. Γυμνασμένος μεν, προκεχωρημένο φυλάκιο δε!
»Μπάνιο, ξύρισμα… στο πρωινό, το ράδιο έλεγε ότι η νεροποντή έπληξε, κυρίως, το Ηράκλειο· μέχρι περίφραξη γηπέδου μπάσκετ κατέπεσε· αναρωτιέμαι, ποιο γήπεδο να ’ναι! Επόμενες περιοχές στη σειρά πληγμάτων η Νέα Ιωνία και το Μοσχάτο. Τηλεφώνησα στα παιδιά, στο σταθερό· δεν απάντησαν· μάλλον θα έφυγαν για τα σχολεία τους. Θα ξαναπάρω αργότερα…».
