«Ακόμα και στις γκαλερί δεν υπακούω σε κανόνες καλής συμπεριφοράς»

Ενας από τους πιο γνωστούς Ελληνες καλλιτέχνες της street art, με αναγνωρίσιμο ιδίωμα και έντονη δραστηριότητα στους τοίχους της Αθήνας (αλλά και σε ευρωπαϊκές πόλεις), ο Sonke, εκθέτει σε γκαλερί. Μια νέα ενότητα 12 έργων, όπου πρωτοστατούν τα καρουζέλ, παρουσιάζει στην ατομική του έκθεση με τίτλο «Blaue Reiter» («Γαλάζιος Καβαλάρης») στον χώρο τέχνης G.E. Kapopoulos στο Μοναστηράκι, στην downtown πλευρά της πόλης, όπου αισθάνεται άνετα.

Στα έργα που έγιναν την περίοδο της καραντίνας, ο Sonke με ποπ αισθητική ζωγραφίζει έφιππες κοπέλες με ξέπλεκα μαλλιά και αναβάτες με σπαθιά, εικόνες ανεμελιάς, αλλά με μια μελαγχολία, δίνει έντονα χρώματα στα καρουζέλ και τα άλογά του, κρατώντας το ασπρόμαυρο για τις φιγούρες του.

Το κείμενο της έκθεσης έγραψε η Ιρις Κρητικού, αντιπαραβάλλοντας τα έργα του Sonke με το καλλιτεχνικό κίνημα του «Γαλάζιου καβαλάρη» που γεννήθηκε στο Μόναχο από γνωστούς καλλιτέχνες, οι οποίοι ήθελαν να αποσχιστούν από το εκθεσιακό καθεστώς, με κοινό ενδιαφέρον για την αφαιρετική ζωγραφική και έμφαση στο μπλε χρώμα, που θεωρούσαν ότι έχει έντονη πνευματικότητα.

«Ξεκίνησα να ζωγραφίζω με σκοπό να νιώσει ο θεατής αυτή τη μυστηριώδη ατμόσφαιρα του καρουζέλ που έχει μια αντίφαση, από τη μια βγάζει την ανέμελη παιδικότητα και κάτι το ονειρικό και από την άλλη μια μελαγχολία. Μια στιγμή που εμπεριέχει από ρομαντισμό μέχρι αδρεναλίνη», μας λέει ο 36χρονος καλλιτέχνης.

• Ξεκινήσατε από πολύ μικρή ηλικία ως street artist. Tότε τι θέλατε, να περάσετε κοινωνικά μηνύματα, να αντιδράσετε, να γίνει γνωστή η υπογραφή σας; Σήμερα τι κρατάτε από αυτά;

Από την αθώα εφηβική ηλικία, τις ταγκιές στους δρόμους, τα συνθήματα και γοητευμένος από τη δυναμική της εικόνας και της προπαγάνδας στον δημόσιο χώρο, ωριμάζοντας ίσως λίγο καλλιτεχνικά… ή όχι και αναζητώντας μια αλλαγή στο στιλ, κατέληξαν οι ζωγραφιές σε μια δική τους, σχεδόν αυτόνομη, τυχαία πορεία, από παράνομα γκράφιτι να εκτίθενται σε γκαλερί.

Ως γκραφιτάς ήθελα να πάρω την αδρεναλίνη και τη χαρά της δημιουργικής καταστροφής, χωρίς όμως να με ενδιαφέρουν τόσο το ανταγωνιστικό κομμάτι και το εγωιστικό της υστεροφημίας. Το κομμάτι των συνθημάτων, που περιέχει κοινωνικό και πολιτικό νόημα, το έκανα από παλιά, ξεχωριστά από τη ζωγραφική. Σήμερα συνεχίζω όπως όταν ήμουν έφηβος, δηλαδή να ζωγραφίζω σχεδόν εμμονικά, με τη διαφορά ότι ενυπάρχει και το εμπορικό κομμάτι, με το οποίο δεν ασχολούμαι όμως πρακτικά, ούτε με απασχολεί στην καθημερινότητα.

• Νιώθετε ότι παραχωρείτε κάτι από τον αυθορμητισμό, την ανεξαρτησία σας, όταν εκθέτετε σε έναν πιο συμβατικό χώρο, όπως μια γνωστή γκαλερί; Eίναι κι αυτό μια φυσική εξέλιξη για έναν καλλιτέχνη;

Είναι μια επιλογή που κάνει ο καλλιτέχνης, αν θα πάνε τα έργα του σε γκαλερί. Ο «απλός κόσμος» έκανε δημοφιλείς τους γκραφιτάδες από περιθωριακούς, παραβατικούς, περίεργους, και είπε στους εμπόρους τέχνης να κοιτάξουν τη δουλειά τους και να την εκτιμήσουν εμπορικά.

Ο κόσμος διέκρινε μια σεμνότητα και ανιδιοτέλεια στους καλλιτέχνες που επέλεγαν να «αφήσουν» ζωγραφικά έργα στους δρόμους, εφήμερα και ανυπόγραφα. Είναι υποχρέωση του δημιουργού που ξεκίνησε από τον δρόμο και μπήκε έπειτα στις γκαλερί, να συνεχίσει να προσφέρει ελεύθερα στον δρόμο και όταν μπαίνει στις γκαλερί να μην υπακούει σε κανόνες «καλής συμπεριφοράς».

• Πώς είναι να ζει και να δημιουργεί ένας νέος καλλιτέχνης σε εποχή αλλεπάλληλων κρίσεων; Μετά την οικονομική κρίση έχουμε την πανδημία…

Νομίζω ότι η οικονομική κρίση δεν επηρεάζει την «αληθινή τέχνη» και τους καλλιτέχνες, πέρα από το οικονομικό κομμάτι. Αντίθετα θα έλεγα ότι από τις κρίσεις οι καλλιτέχνες επωφελούνται, όπως στην έμπνευση που φέρνουν οι κοινωνικές αλλαγές ή αναταράξεις.

Συμπονώ και συμπαραστέκομαι στους ανθρώπους που εξαθλιώθηκαν από την κρίση. Για εμένα η κρίση είναι βαθιά, υπάρχει χρόνια και είναι αξιακή. Η οικονομία είναι ένα πεδίο πολύ έξω από τον δικό μου κόσμο, πολύ ανταγωνιστικό και απάνθρωπο, δεν με ενδιαφέρει καθόλου, πέρα από το ζήτημα της καθημερινής επιβίωσης. Με ενδιαφέρουν περισσότερο η αντίδραση και ο ιδεαλισμός… όχι τόσο η πολιτική.

Στο πώς αντιδρώ, η στάση μου είναι ίδια όπως και πριν από την κρίση. Είναι υποχρέωση των καλλιτεχνών να έχουν αντιδραστικά αντανακλαστικά σε κάθε εποχή, είτε είναι η «δημοκρατία» αυτό στο οποίο πρέπει να αντιδράσουν είτε η κατ’ επίφαση δημοκρατία είτε ένα καλλιτεχνικό σύστημα είτε είναι χούντα ή οτιδήποτε καταπιεστικό ή άδικο.

Για την πανδημία έχω φόβους που ελπίζω να μη γίνουν πραγματικότητα, το κράτος συμπεριφέρεται τελείως ανεύθυνα απέναντι στους ανθρώπους, τους αντιμετωπίζει με όρους οικονομίας και στατιστικής.

Ιnfo: G.E. Kapopoulos: Νορμάνου 3, Μοναστηράκι, τηλ. 2103216593. Διάρκεια έκθεσης ώς την 1η Νοεμβρίου. Επιμέλεια: Νίκη Καποπούλου.