Και να που συμπληρώθηκαν οκτώ μήνες από το ξεκίνημα της περιπέτειάς μας με τη δημόσια υγεία. Οπως ήταν φυσικό και αναμενόμενο, η δυσκολία της διαχείρισης της κατάστασης από τον καθένα ξεχωριστά αποκάλυψε αρετές αλλά και ελαττώματα. Οι αρετές είναι συνήθως αθόρυβες. Τα ελαττώματα χαλάνε τον κόσμο με τον αποκρουστικό τους ήχο.
Από τη μία πλευρά έχουμε εκείνους που προσπαθούν τα διατηρήσουν μια ισορροπία, τηρώντας τις οδηγίες όσο είναι δυνατόν, και από την άλλη τους γνωστούς ψευτο-επαναστάτες, που δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους και αρνούνται τα πάντα διότι πολύ απλά φοβούνται. Οχι τόσο τον ιό που μας ταλαιπωρεί αλλά τον ελλειμματικό εαυτό τους. Με αυτόν αναμετρώνται! Μέσα σε αυτό το περίεργο σκηνικό και με την επίσημη πολιτεία παραζαλισμένη και κουρασμένη, έρχονται και οι καλλιτέχνες να καταθέσουν τις αγωνίες τους, οικονομικές και εργασιακές.
Η πολιτεία, που από τη φύση της δεν έχει και τις καλύτερες σχέσεις με την τέχνη, μένει προς το παρόν αδρανής. Καμία πρωτοβουλία! Ενδεχομένως να πήρε στα σοβαρά τα χαρτζιλίκια που μοίρασε σαν ενίσχυση και να ξεμπέρδεψε με τις ενοχές της. Εδώ που τα λέμε, αυτό δεν έκανε τόσα χρόνια; Δεν μοίραζε χρήματα για την τέχνη ενώ θα έπρεπε να στέκεται αρωγός στα οράματα των ανθρώπων της; Είναι κάπως σαν αυτό που κάνουν οι μεγάλοι στα παιδιά για να μην γκρινιάζουν. Τους δίνουν λεφτά να πάρουν κάτι!
Επειδή η πολιτεία μας –και όχι μόνο η δική μας– το τελευταίο που έχει κατά νου είμαστε εμείς, καλό θα ήταν να ανασυνταχθούμε και να αποφασίσουμε από εδώ και μπρος να πορευτούμε με τη ματιά μας καθαρή και τα προσόντα μας. Το κοινό θα ακολουθήσει αν έχουμε κάτι να του πούμε από τη δικιά μας αλήθεια. Οι δυσκολίες που περάσαμε και εξακολουθούμε να περνάμε πρέπει να γίνουν ευκαιρία για ενδυνάμωση και όχι πεδίο γκρίνιας και εφηβικής συμπεριφοράς. Οσοι έχουμε δυνατότητες οικονομικές μεγαλύτερες, ας είμαστε δίπλα σε συναδέλφους μας που δοκιμάζονται, προσφέροντας εργασία και όχι δανεικά.
Και πάνω απ’ όλα ας παρουσιαστούμε στους συνανθρώπους μας με αρχοντιά και λεβεντιά. Αυτά μόνον εμείς μπορούμε να τα αναδείξουμε. Από μέσα μας! Η πολιτεία θα μας παρατηρεί, καμιά φορά θα μας δίνει και κάτι και στα μεγάλα κέφια της θα δώσει και βραβεία! Ας προηγηθούμε εμείς με το έργο μας και τις παραστάσεις μας, που, όπως ξέρουμε καλά μόνο εμείς, είναι ένα άλμα στο κενό χωρίς δίχτυ ασφαλείας. Ετσι κι αλλιώς αυτό δεν πληρώνεται με τίποτα!
