Ξεκίνησαν την Πέμπτη οι υποχρεώσεις της Εθνικής ομάδας ποδοσφαίρου στο δεύτερο Nations League της UEFA. Έτσι, βρέθηκε μία πρώτης τάξεως ευκαιρία για να τη θυμηθούμε ξανά οι περισσότεροι. Αλλά, και να βγουν στο προσκήνιο όσοι δεν τη λησμονούν-εγκαταλείπουν ποτέ, ούτε καν όταν έχει να αγωνιστεί τόσους πολλούς μήνες (όπως συνέβη στην παρούσα συγκυρία). Η Lady Hope με αφορμή την επιστροφή της Εθνικής ποδοσφαίρου στις αγωνιστικές υποχρεώσεις αποφάσισε να σκεφτεί κάποια πράγματα γενικότερης υφής. Άλλωστε, αυτό το 0-0 στη Σλοβενία ήταν μονάχα μία γλυκόπικρη εκκίνηση στην προσπάθεια της ομάδας του Τζον Φαν Σ(χ)ιπ να βρει την ταυτότητά της και να μπορεί να την επιβάλλει σε μόνιμη βάση με αντιπάλους του συγκεκριμένου βεληνεκούς.
Για να λειτουργήσει με θετικό πρόσημο και να μπορέσει να πετύχει τους στόχους του ένα εθνικό αντιπροσωπευτικό συγκρότημα χρειάζεται να λειτουργήσουν σωστά, και σε σταθερή βάση…, μία σειρά από διαφορετικά υπο-σύνολα. Πρωτίστως, όμως, χρειάζεται μία Ομοσπονδία που θα έχει συνειδητοποιήσει τις αναγκαιότητες και θα πασχίζει για την εύρυθμη κινητικότητα της ομάδας (και όχι μόνο της Εθνικής Ανδρών)… Που θα είναι σε θέση, επίσης, να προστατεύει από εξωγενείς φθαρτικές επιδράσεις και να κάνει τους ποδοσφαιριστές να αισθάνονται την κλήση τους στην Εθνική ομάδα, και ως τιμή και ως ευκαιρία. Οι Ομοσπονδίες που δίνουν κίνητρα είναι εκείνες που στατιστικά δέχονται και τις μεγαλύτερες ανταποδοτικές προσφορές…
Φυσικά πολλές φορές, και ειδικά εδώ και αρκετά χρόνια στην Ελλάδα, η Εθνική ομάδα γίνεται από πολλούς το όχημα για μία γενικευμένη αντι-ΕΠΟ εκστρατεία. Η αποτυχία, η απαξίωση και οι δυσλειτουργίες, από όψιμες αιτίες για ουσιαστική και εκ βαθέων αναδίπλωση γίνονται αντιπολιτευτικά επιχειρήματα ολκής… Το θέμα είναι πως ορισμένοι θεωρούν δικαίωμά τους αναφαίρετο το να «σαμποτάρουν» τις σχετικές διαδικασίες, γιατί εξυπηρετούν έναν «ανώτερο» σκοπό: το συμφέρον του συλλόγου τους…
Μία Εθνική ομάδα χρειάζεται, βεβαίως, και έναν προπονητή που πέρα από ικανός πάνω στην ποδοσφαιρική προπονητική θα πρέπει να προσαρμόζεται εγκαίρως και με επάρκεια στις ανάγκες του συνόλου, και όχι στα χούγια… των ντόπιων… Που θα θέλει να βάλει τη συγκεκριμένη (εκάστοτε) δουλειά στις θετικές στήλες του βιογραφικού του. Έτσι, οφείλει να μπορέσει να συνδυάσει τα πλάνα του με το έμψυχο υλικό που βρίσκει, να περάσει αύρα και ψυχολογία νικητή, και να δώσει ευκαιρίες για ατομικές βελτιώσεις. Πάντα μέσα στο πλαίσιο μίας σύγχρονης και αποδοτικής εκδοχής διαχείρισης των υποχρεώσεων του πόστου του. Αν κάποιος τέτοιος είναι καλός, αλλά έχει μείνει πίσω…, ίσως να ταιριάζει περισσότερο ως τεχνικός διευθυντής…
Μία Εθνική ομάδα για να πάει καλά χρειάζεται και υπεύθυνους δημοσιογράφους που τηρούν τη δεοντολογία και κριτικάρουν με γνώμονα τη βελτίωση και όχι ανθρώπους που παρασυρμένοι από ένα επιφανειακό καθηκοντολόγιο ή από άλλους σκοπούς, «σκάβουν το λάκκο»… Θέλει, επίσης, και οπαδούς-φίλους-υποστηρικτές που τα έχουν βρει με τον εαυτό τους και ανάγουν τη σχέση τους με την Εθνική ομάδα της χώρας τους στην επικράτεια μίας υγειούς και μόνιμα θετικής προσέγγισης. Δεν χρειάζονται υπερβολές, ούτε προς τη μία, ούτε προς την άλλη κατεύθυνση, παρά καθαρό μυαλό και αυτοματοποιημένος ορθολογισμός. Aγαπήστε την και απλά κάντε αυτά που κάνουν όσοι αγαπάνε…
Με λίγα λόγια, η Εθνική ομάδα είναι μία απαιτητική συλλογική διαδικασία στην οποία όσοι εμπλέκονται θα (πρέπει να) θέλουν να βοηθήσουν, ο καθένας από το μετερίζι του. Μία διαδικασία που δεν θα τυγχάνει ανέξοδης επίδειξης επικριτικών ξεσπασμάτων, που δεν θα δέχεται «τρυπήματα» από τις συλλογικές έριδες, που δεν θα πάψει ποτέ να παράγει όραμα και στόχους (έστω και διαφοροποιημένους κάποιες εποχιακές συγκυρίες). Αυτά όλα σαν μία πρόχειρη θεωρητική άσκηση επί του πληκτρολογίου, αφού στην πράξη κρίνονται όλα. Αλλά, η Lady Hope είναι σίγουρη πως θα ευδοκιμήσουν εκείνοι που τα παραπάνω τα έχουν επεξεργαστεί αρκετά περισσότερο από το επιπόλαιο και αρκετά λιγότερο από ένα είδος αγχωτικής θηλιάς δίχως απτό νόημα.
