Τις τελευταίες μέρες βιώνουμε κάτι ιδιαίτερα σπάνιο μέχρι το πρόσφατο παρελθόν. Την αναζωπύρωση του μαθητικού κινήματος. Είναι γεγονός πως καταλήψεις σε πανελλαδικό επίπεδο με συγκεκριμένα κοινά αιτήματα δεν είχαμε δει για πάνω από μια δεκαετία. Μάλλον επειδή δεν είχε υπάρξει κάτι τόσο ισχυρό ώστε να κινητοποιήσει τους μαθητές και κυρίως να τους ενώσει σε μία κοινή διεκδίκηση.
Αλλά αυτό μέχρι σήμερα, αφού η αδιαφορία και η απαξιωτική συμπεριφορά της κυρίας υπουργού ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Οι αντιφατικές αποφάσεις του υπουργείου για τον αριθμό των μαθητών ανά τάξη, καθώς και η ανικανότητα για τη λήψη στοιχειωδών μέτρων όπως η παροχή μασκών, οδήγησαν τους μαθητές στη δυναμική διεκδίκηση των καθ’ όλα δίκαιων αιτημάτων τους.
Περνώντας οι μέρες, ο καθένας μας περίμενε την τοποθέτηση της υπουργού, με την οποία και θα προσπαθούσε να μπει σε διαδικασία διαλόγου και να ανταποκριθεί στα αιτήματα των χιλιάδων μαθητών, στο πλαίσιο του εφικτού. Μολαταύτα, φτάνοντας στο σήμερα, η κυρία Κεραμέως, δείχνοντας πως δεν έχει αντιληφθεί τίποτα από την όλη κατάσταση, με τα νέα μέτρα που εξέδωσε για την «επίλυση» του προβλήματος, αποφάσισε να τιμωρήσει τους μαθητές που διεκδικούν τα αυτονόητα κάνοντας κατάχρηση της εξουσίας της.
Παράλληλα, από μόνη της αναιρεί το επιχείρημα πως κανένας δεν μπορεί να απαγορεύσει την ελεύθερη πρόσβαση στην παιδεία για όλους χωρίς φραγμούς, ενώ η ίδια απαγορεύει την είσοδο στα διαδικτυακά μαθήματα για τους «καταληψίες», καθιστώντας ταυτόχρονα τους καθηγητές προσωπικούς καταδότες του υπουργείου επιφορτίζοντάς τους με την απαγόρευση εισόδου των μαθητών στην τηλεκπαίδευση.
Η συμπεριφορά του υπουργείου και της κυβέρνησης γενικότερα είναι ανήκουστη απέναντι στους μαθητές, που ενωμένοι διεκδικούν συνθήκες για την ομαλή διεξαγωγή των μαθημάτων τους· τα ίδια αυτά μαθήματα για τα οποία η υπουργός μέσα στην αδιαφορία της (τεράστιες μάσκες- έλλειψη καθηγητικού προσωπικού) τόσο πολύ υποτίθεται ότι νοιάζεται. Από εμάς που παρακολουθούμε τις εξελίξεις, άλλοι συμφωνούν και άλλοι διαφωνούν με τις καταλήψεις σχολείων ως μέσο διεκδίκησης. Ολοι όμως βλέπουμε ότι τα αιτήματα των μαθητών είναι σωστά. Η κυβέρνηση άφησε να περάσει ανεκμετάλλευτο ένα ολόκληρο
καλοκαίρι χωρίς να πάρει ούτε ένα μέτρο για την αντιμετώπιση του κορονοϊού στα σχολεία. Αρκέστηκε στο δόγμα «μάσκες παντού και ο Θεός βοηθός». Τώρα είναι η ώρα που σύσσωμοι πρέπει να αντισταθούμε στη στοχοποίηση των μαθητών. Να αντισταθούμε στην απαίτηση της υπουργού να γίνουν οι δάσκαλοι καταδότες των ίδιων των παιδιών τους. Η συμπεριφορά αυτή δεν πρέπει να περάσει έτσι, ούτε από τα παιδιά που διεκδικούν αλλά ούτε και από τους γονείς και τους καθηγητές τους. Είναι ανάγκη όλοι μαζί να συστρατευτούν κατά αυτής της αλαζονικής συμπεριφοράς και της επιβολής του δίκαιου του δυνατού.
*φοιτητής Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών, δημοτικός σύμβουλος Μοσχάτου-Ταύρου
