Προνομιακή ειδική σχέση με τη Ρωσία ή κυρίαρχη επιρροή στις χώρες της Ανατολικής και Βόρειας Ευρώπης που θεωρούν την ισχύ της Μόσχας ως στρατηγική απειλή για την ασφάλειά τους;
Το δίλημμα αυτό αποτυπώνεται λίγο πριν από τη σύνοδο κορυφής με την προσπάθεια του Βερολίνου να υιοθετηθούν κυρώσεις από τους 27 κατά της Ρωσίας, με την ολοκλήρωση όμως της κατασκευής του αγωγού Nordstream 2 να παραμένει στο απυρόβλητο.
Μια οριακή και λεπτή ισορροπία που είναι πολύ πιθανόν να δυσαρεστήσει και δύο πλευρές, και το Κρεμλίνο και το ρωσοφοβικό μπλοκ (Πολωνία, Βαλτικές Χώρες, Σουηδία και Φινλανδία).
Η στρατηγική συνεργασία Ρωσίας-Γερμανίας είναι μια σταθερά της διπλωματίας του Βερολίνου που διαμόρφωσε ο Μπίσμαρκ μετά την ενοποίηση της χώρας το 1871.
Ακολούθησε η Ρεαλπολιτίκ της προσέγγισης της Γερμανίας της Βαϊμάρης με τη Σοβιετική Ρωσία με τη Συμφωνία του Ραπάλο το 1922 και με το γερμανο-σοβιετικό Σύμφωνο Ρίμπεντροπ-Μολότοφ τον Αύγουστο του 1939.
Μεταπολεμικά η Οστπολιτίκ που θεμελίωσε ο Μπραντ μετά το 1969 και συνέχισαν οι διάδοχοί του, Σμιτ και Κολ, επέτρεψε στη Δυτική Γερμανία να περιφρουρήσει την ύφεση και συνεργασία με τη Σοβιετική Ενωση και στη διάρκεια της ψυχροπολεμικής παλινδρόμησης που πυροδότησε ο Ρέιγκαν μετά το 1980.
Το δίλημμα του Βερολίνου θα είναι μακράς διαρκείας.
● Ψυχρός πόλεμος με τη Ρωσία σημαίνει επάνοδο των ΗΠΑ στον ρόλο που είχαν την εποχή του Ψυχρού Πολέμου στην εγγύηση της ασφάλειας της Ευρώπης αλλά και κατακόρυφη αύξηση των αμυντικών δαπανών.
● Εμβάθυνση της συνεργασίας Ρωσίας-Γερμανίας σημαίνει συσπείρωση των χωρών του ρωσοφοβικού μπλοκ, αρχής γενομένης με την προσχώρηση της Σουηδίας και της Φινλανδίας στο ΝΑΤΟ.
Αργά αλλά σταθερά αναδεικνύεται η στρατηγική ρυθμιστική σημασία των χωρών της Ανατολικής και Βόρειας Ευρώπης στις διμερείς σχέσεις της Γερμανίας με τη Ρωσία.
Την εποχή του Μπίσμαρκ η Γερμανία είχε σύνορα με τη Ρωσία ενώ η Δυτική Γερμανία του Μπραντ συνόρευε με το σοβιετικό μπλοκ.
