Ο βόμβος του πόνου και της ανάπαυλας

Απομεσήμερο Σαββάτου σε διάδρομο κεντρικού νοσοκομείου της πρωτεύουσας. Αδειος ο χώρος. Ελάχιστοι οι συνοδοί των ασθενών. Την ησυχία που επικρατεί διακόπτουν ελαφρά [και μερικά βαριά] ροχαλητά των νοσηλευόμενων. Είναι μια συγκινητική «διακοπή» της σιωπής. Είναι η ώρα που ξεχνιέται για λίγες ώρες [στιγμές ίσως] ο πόνος των ασθενών. Είναι μια ιερή συναυλία αυτός ο μικρός βόμβος του ανθρώπινου σώματος, ο οποίος, υπό κανονικές συνθήκες, παρενοχλεί τους παρευρισκόμενους. Εδώ λειτουργεί διαφορετικά η ζωή – για να φανταστεί κανείς…

Λίγες ανάσες ώστε να πάρουν κουράγιο να βγάλουν πέρα τη θεραπεία, να αποκτήσουν δυνάμεις, μακριά από φαρμακωμένες ενέσεις και νερόβραστα φαγητά, να νιώσουν κάπως ελεύθεροι στο σώμα τους, αλλά και στο μυαλό τους, όταν παρέλθει η ευεργεσία του μεσημεριανού ύπνου. Δακρύζει κανείς ακούγοντας τη μικρή αυτή βουή του κατευνασμού [της λήθης] του πόνου. Είναι μια άλλη ζωή αυτή μέσα στο νοσοκομείο, έξω από ματαιοδοξίες, αρριβισμούς και ανταγωνιστικότητες.

Είναι μια συνάντηση με το νόημα της ύπαρξης, μια τραυλή έστω συνομιλία μαζί του. Είναι αλήθεια μάλλον ότι όποιος δεν γνωρίσει τι συμβαίνει μέσα σε αυτά τα ιδρύματα δεν καταλαβαίνει και πολλά από τη ζωή, από τη σημασία της. Μακάρι βεβαίως, είναι σαφώς καλύτερα να μην καταλάβει πολλά, αρκεί να μην περάσει ώρες-μέρες-μήνες μέσα στα τοιχώματα των νοσοκομείων.

Να παλεύει κανείς για μερικές στιγμές ανάπαυλας… – τι μεγάλος αγώνας, τι μεγάλο μάθημα ζωής. Απορεί κανείς πώς είναι δυνατόν να φαίνονται τόσο αναίσθητοι πολλοί στην καθημερινότητά τους, στις συναλλαγές τους, στις δοσοληψίες τους, στη συνάφεια με τον κόσμο. Ευτυχώς να λέει κανείς που εννιά στους δέκα ασθενείς αρνούνται να έχουν τηλεόραση, όπως συνέβαινε προηγούμενα χρόνια. Δεν θέλουν προφανώς να μολύνονται από την τηλεοπτική χυδαιότητα [διότι αυτό που συμβαίνει στην ελληνική τηλεόραση μόνο χυδαιότητα είναι]. Δεν λείπουν και οι «περίεργοι» ασθενείς, αυτοί που δεν σέβονται τον διπλανό, που καλά και σώνει θέλουν να περάσει το δικό τους, ευτελές δε τις περισσότερες φορές.

Η συνεχής παρουσία μες στα νοσοκομεία είναι γεγονός ότι σε απομακρύνει από την πραγματικότητα – δημιουργείται μια άλλη πραγματικότητα που σε εγκλωβίζει στην «αλήθεια» της· μπορεί και να σε απελευθερώνει, ποιος μπορεί να ξέρει. Σε μερικούς αλλάζει τη «φιλοσοφία», τους κάνει να αναθεωρούν βεβαιότητες και ισχυρογνωμοσύνη, τους τσακίζει [αλλά ενθαρρυντικά, ώστε να δουν με άλλο μάτι τα ανθρώπινα].

Πολλές οι μοναδικές στιγμές στο κυλικείο του νοσοκομείου αλλά και στον αύλειο χώρο – θέλει κανείς πολλές σελίδες να τις καταγράψει, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα, πάσχει η χώρα και από συγγραφείς, τι να πει κανείς. Ο λόγος για τους αμετανόητους καπνίζοντες, μιλάμε για ασθενείς, μες στα νοσοκομεία, σε κάποιο επόμενο σημείωμα.