ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ efsyn.gr
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Οταν έκανε το επίσημο ντεμπούτο της στο τραγούδι, ένα βράδυ του 1949, στο θρυλικό καμπαρέ«Le boeuf sur le toit», κάτω στο κοινό ήταν οι φίλοι της, η παρέα της, ο κύκλος της: ο Σαρτρ και η Μποβουάρ, ο Κοκτό και ο Καμί, ο Μάρλον Μπράντο. Το αστέρι της Ζιλιέτ Γκρεκό γεννήθηκε από εκείνο και από άπειρα άλλα βράδια, σε μικρές αλλά και μεγάλες σκηνές, με ένα μικρόφωνο, μια φωνή περίεργη, μια γοητεία σκοτεινή, αυστηρή και χλομή, αλλά με χέρια έξοχα εκφραστικά και μια ερμηνεία θεατρική. Σε τραγούδια που έγραψαν γι’ αυτήν οι πάντες, οι καλύτεροι. Ο Κοσμά, ο Γκενσμπούργκ, ο Μπρελ, ο Αζναβούρ, ο Λεό Φερέ. Ολοι για τη μούσα του Σεν Ζερμέν ντε Πρε, το σύμβολο του υπαρξισμού και ενός μεταπολεμικού Παρισιού ελεύθερου και μοντέρνου, που κατακτούσε όλο τον κόσμο.

Η Ζιλιέτ Γκρεκό, λατρεμένη των Γάλλων, πέθανε χθες σε ηλικία 93 χρόνων. Το 2015 είχε ξεκινήσει την τελευταία μεγάλη περιοδεία με την οποία αποχαιρέτησε το τραγούδι βαφτίζοντάς τη «Merci» από την Αθήνα. Για να τιμήσει την πόλη μας η γυναίκα που είχε τόσο στενά συνδεθεί στα πρώτα και πιο συναρπαστικά χρόνια της μεγάλης καριέρας της με τον Νίκο Παπατάκη, στο δικό του, επίσης μυθικό καμπαρέ «Rose rouge» του Παρισιού.

Τραγουδίστρια και ηθοποιός μαζί. Τη λάτρεψε ο Ντιουκ Ελινγκτον. Εζησε έναν μεγάλο έρωτα με τον Μάιλς Ντέιβις. Ο δεύτερος γάμος της ήταν με τον Μισέλ Πικολί. Γύρισε τραγουδώντας όλο τον κόσμο και μάγεψε τη Νέα Υόρκη. Επαιξε σε ταινίες μεγάλων σκηνοθετών, του Ζαν Πιερ Μελβίλ, του Ζαν Κοκτό και του Ζαν Ρενουάρ, αλλά φλέρταρε και με καριέρα κινηματογραφική στην Αμερική, όπου θέλησε να την επιβάλει ο τρελά ερωτευμένος μαζί της μεγάλος παραγωγός Ντάριλ Ζάνουκ. Δεν σταμάτησε ποτέ να τραγουδά, να βγάζει δίσκους, να κάνει εμφανίσεις. «Για να αντισταθείς στο τέλος που πλησιάζει, πρέπει να αγαπάς αυτό που κάνεις μέχρι τρέλας, όπως αγαπάω εγώ τη δουλειά μου, χωρίς όρια, έξω από νόρμες», έλεγε. Η Γαλλία πενθεί. Το τραγούδι, όχι. Οσο ακούγεται -και θα ακούγεται για πάντα- η φωνή της στο «Les Feuilles mortes» του Κοσμά, στο «La Javanaise» του Γκενσμπούργκ, στο «Amsterdam» του Μπρελ.