Το τσιπάκι μέσα μας

Τον τίτλο της πιο ευφάνταστης από τις συνωμοσιολογικές θεωρίες που προκάλεσε ο κορονοϊός διεκδικεί αυτή της δοκιμής του 5G. Οχι τόσο για το ίδιο το 5G όσο για το κλείσιμο στο σπίτι, που είναι στη θεωρία αυτήν η προϋπόθεση. Πράγματι, είναι η πρώτη φορά στην Ιστορία που περίπου όλοι οι άνθρωποι του πλανήτη, ανεξαρτήτως τόπου κατοικίας, χρειάστηκε να μπουν μαζικά στις τρύπες τους – ή στα παλάτια τους. Αυτό, έστω κι αν δεν ήταν προγραμματισμένο κοινωνικό πείραμα, θα έχει αναμφίβολα λειτουργήσει ως τέτοιο στο μέλλον πυροδοτώντας έρευνες πλήθους κοινωνικών επιστημόνων.

Ωστόσο, ο τίτλος της πιο δυστοπικής συνωμοσιολογικής θεωρίας θα πρέπει να δοθεί σε αυτήν που θέλει τον μαζικό εμβολιασμό πρόφαση για να εμφυτευτεί στον οργανισμό του κάθε πολίτη ένα τσιπάκι. Αυτό αν συνέβαινε θα ήταν πράγματι φρικιαστικό. Εκείνοι όμως που το υποστηρίζουν παραγνωρίζουν το προφανές: ότι τσιπάκι έχουμε όλοι ήδη μέσα μας και μάλιστα όχι μόνο ένα. Είναι όλα τα κλισέ, οι προτιμήσεις, οι προκαταλήψεις που εμπεριέχονται στον καθένα μας και μας καθορίζουν. Είναι όλα αυτά που φτιάχνουν συνείδηση και, επίσης, όλα εκείνα που χτίζουν εθνική συνείδηση.

Ολα αυτά (εικόνες, απόψεις, θέσφατα) που μας μορφώνουν (διαμορφώνουν και παραμορφώνουν) ήδη από την παιδική ηλικία: οικογένεια, χώρα, τόπος και συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα στην οποία μεγαλώνουμε, θρησκεία, σχολείο φυσικά, τηλεόραση κ.ο.κ. Αν ένας άνθρωπος που μεγάλωσε στη Μάνη και έγινε π.χ. φιλομοναρχικός, είχε μεγαλώσει στην Κοκκινιά, μπορεί να ήταν οπαδός του Λένιν.

Και αν ο ίδιος άνθρωπος που μεγάλωσε εδώ με την ιδέα ότι η Ελλάδα είναι η ομορφότερη χώρα του κόσμου –ή, ακόμα χειρότερα, το κέντρο του κόσμου– είχε μεγαλώσει στο Σίντνεϊ επειδή οι γονείς του θα είχαν φύγει μετανάστες εκεί, ενδεχομένως να καταριόταν την ανοργανωσιά της Ελλάδας και να μιλούσε πολύ διαφορετικά. Η κασέτα που βάζει να παίζει ένας Ελληνας εδώ, δεν είναι ίδια με την κασέτα ενός Ελληνα του εξωτερικού, ούτε βέβαια με του Ιάπωνα, που τιμά τη μνήμη του παππού του που ήταν καμικάζι στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και σκότωνε Αμερικανούς (βλ. Αρη Χατζηστεφάνου, «Εφ.Συν.» 22 Αυγούστου). Ο οποίος, όμως, αν είχε μεγαλώσει στην Ελλάδα, ίσως μισούσε τους ναζί και μαζί και τους καμικάζι.

Επομένως, γιατί κανείς να φοβάται το συγκεκριμένο εμβόλιο; Αλλωστε ένα τσιπάκι θα έπρεπε να εμφυτεύεται πρωτίστως στους νέους, έτσι δεν είναι; Και στους πιο ηλικιωμένους, που ίσως γι’ αυτό να ψηφίζουν μαζικά Ν.Δ., θα μπορούσε να έχει ήδη δοθεί με το αντιγριπικό!

Το τσιπάκι, λοιπόν, υπάρχει ήδη μέσα μας. Ας διακρίνει ο καθένας μας την ύπαρξή του (στον εαυτό του και στους άλλους) και ας προσπαθήσει να σκεφτεί και εκτός του πλαισίου που αυτό επιβάλλει. Και ας πάψει επιτέλους να βλέπει αραχτός στον καναπέ εκπομπές της συμφοράς και αμερικανικές ταινίες δεύτερης διαλογής τρώγοντας… τσιπς.