Είναι πραγματικά ασύλληπτη η επίδειξη κυνισμού και αδιαλλαξίας στην οποία επιδόθηκαν για 60 και πλέον ώρες οι ηγέτες των τεσσάρων χωρών, με επικεφαλής την Ολλανδία, στη μαραθώνια συνεδρίαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για το πολυαναμενόμενο Ταμείο Ανάκαμψης.
Είναι άγνωστο τι θα μείνει από την αρχική πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, όταν θα τελειώσει το παζάρι, που συνεχιζόταν μέχρι αργά τη νύχτα. Ξέρουμε ήδη ότι η ομάδα των τεσσάρων της λιτότητας –Ολλανδία, Αυστρία, Δανία και Σουηδία– έχει επιβάλει πολλές από τις απαράδεκτες απόψεις της.
Η συμβιβαστική πρόταση την οποία συζητούν οι 27 της Ε.Ε. έχει ήδη περιλάβει την απαίτηση για μείωση των επιδοτήσεων και αύξηση των δανείων στη σύνθεση του Ταμείου των 750 δισ., που η ομάδα των τεσσάρων απαιτεί να μειωθούν στα 700. Εχει, επίσης, γίνει δεκτή η απαίτησή τους για μείωση του κοινοτικού προϋπολογισμού και ουσιαστική μείωση της συμβολής τους σε αυτόν.
Αυτό που υπερβαίνει το σύνηθες οικονομικό παζάρι είναι η πρόταση να θεσπιστεί δικαίωμα βέτο οποιασδήποτε χώρας στη χρηματοδότηση μιας άλλης, όταν αυτή παραβιάζει τις μεταρρυθμιστικές δεσμεύσεις της. Πρόταση που συμπυκνώνει την οδυνηρή εμπειρία των ελληνικών μνημονίων, με το βασανιστήριο των αξιολογήσεων και των δανειακών δόσεων.
Αλλά είναι ταυτόχρονα συνταγή διάλυσης της Ε.Ε. και μετατροπής της σε αρένα χωρών που ανταγωνίζονται και «τιμωρούν» η μία την άλλη με το μαρτύριο του χρηματοδοτικού στραγγαλισμού. Και αυτό αποτελεί επίσης πεμπτουσία της σκληρής ελληνικής εμπειρίας.
Είναι εκ πρώτης όψεως παράδοξο το γεγονός ότι τέσσερις χώρες που δεν είναι ούτε οι μεγαλύτερες ούτε οι ισχυρότερες στην Ε.Ε. εμφανίζονται ως νέος «άξονας της λιτότητας», σε μια περίοδο που η Ευρώπη –και ο κόσμος– χρειάζεται ακριβώς το αντίθετο: άφθονους πόρους, γρήγορα και με τους απλούστερους και πιο χαλαρούς όρους.
Εξίσου παράδοξη είναι η αμηχανία με την οποία η κραταιά Γερμανία και ο ασθενικά ανασυντεθείς γαλλογερμανικός άξονας απλώς παρακολουθούν το κυνικό παιχνίδι των επίδοξων διαδόχων τους στην ηγεμονία της Ε.Ε. Πού πήγε, αλήθεια, η πυγμή της καγκελαρίου Μέρκελ απέναντι στους εταίρους της όταν επρόκειτο να αντιμετωπίσουν την αδύναμη Ελλάδα; Εκτός αν για ακόμη μία φορά η γερμανική ηγεσία κρύβεται πίσω από άλλους για να επιβάλει τους μακιαβελικούς συμβιβασμούς της.
