Εζησα την αγωνία φίλης μου το βράδυ της Παρασκευής, που είχε πρεμιέρα το ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας στο αμφιθέατρο του ενετικού κάστρου. Στέλεχος του μεσσηνιακού θεάτρου, μέρες και νύχτες έκανε σχέδια επί χάρτου. Πόσοι θα έμπαιναν – λιγότεροι από όσους επιτρέπει το πρωτόκολλο, να έχουν το μυαλό τους ήσυχο. Κάθε πότε και πόσοι μαζί θεατές θα διάβαιναν την πύλη του κάστρου, για να τηρούν αποστάσεις στα δρομάκια. Πώς θα τους οδηγούσαν στις αριθμημένες θέσεις τους οι ταξιθέτες. Επιπλέον, είχε ζητηθεί από τη Δημοτική Αστυνομία να βάλει ένα χεράκι, και αλίμονο σε όποιον ανενημέρωτο ή τσαμπουκαλή πορευόταν προς το θέατρο ή αποχωρούσε από αυτό χωρίς να φοράει την υποχρεωτική μάσκα.
Την ίδια μέρα που ένα ταπεινό ΔΗΠΕΘΕ και 400 θεατρόφιλοι περνούσαν με άριστα τις εξετάσεις κοινωνικής ευθύνης, δίνοντας και φιλί ζωής στους ανθρώπους του θεάτρου τους οποίους η πανδημία έριξε σε κρίση, ένας σούπερ αντι-σταρ της μουσικής, ο Σωκράτης Μάλαμας, είχε συναυλία στη Νέα Καρβάλη Καβάλας. Περιοχή επιβαρυμένη από κρούσματα. Είναι πασίγνωστο ότι συνελήφθη ο οργανωτής για παραβάσεις και του επιβλήθηκε πρόστιμο. Ο ίδιος με ανακοινώσεις το διαψεύδει. Τι αστείο! Λες και δεν μπορούν οι δημοσιογράφοι να επικοινωνήσουν με τη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση της Περιφέρειας Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης και να μάθουν την αλήθεια.
Αναρωτιέμαι, όμως, εγώ, η ρομαντική, προσπερνώντας συλλήψεις και πρόστιμα. Ο ίδιος ο Μάλαμας, όταν είδε από κάτω να γίνεται ο κακός χαμός, ο ένας πάνω στον άλλο και όλα τα πρωτόκολλα να έχουν γίνει κουρελόχαρτο, δεν θύμωσε; Δεν ένιωσε την ανάγκη να αντιδράσει; Να ρίξει ένα μπινελίκι στον οργανωτή, έστω στα παρασκήνια; Να προστατέψει τους πιστούς του; Με τι καρδιά είπε τα ωραία του τραγούδια;
Eκτός κι αν ανήκει στη συνομοταξία του Παντελή Θαλασσινού, που πιστεύει ότι χιλιάδες εργαστήρια κατασκευάζουν ιούς ανά τον κόσμο. Εκτός κι αν νομίζει ότι το άστρο του και ο θεός της διασκέδασης είναι εμβόλια παντοδύναμα, κάτι σαν τη Θεία Κοινωνία, που μας έλεγαν οι παπάδες.
