Ποιητής… εκ του προχείρου

Μερόνυχτα παλεύανε να βρούνε συμφωνία και το κακό που έπληξε, φευ, την οικονομία

από κοινού όλοι μαζί να τ’ αντιμετωπίσουν τις μεταξύ τους διαφορές μοχθώντας για να λύσουν

Μετρούσανε οι «φειδωλοί», σφιχτοί, το κάθε γρόσι Τον Νότο τον ταλαίπωρο ποιος θα τον δικαιώσει;

Βρέθηκε ο συμβιβασμός, κι όλοι χαμογελούνε η Σύνοδος τελείωσε, στα σπίτια τους γυρνούνε

Κι εκεί που αναρωτιόμασταν το πράγμα πού θα πάει σαν ν’ ανακουφιστήκαμε: η Ευρώπη προχωράει

κουτσά-στραβά, γκρινιάζοντας, μ’ αγάπες και με μίση Δεν βλέπω, αν διαλυθεί, να υπάρχει άλλη λύση…

Να δούμε και με την Τουρκιά σαν τι μπορεί να κάνει Μπορεί να πει στον Ερντογάν: Αμάν, σταμάτα, φτάνει;

Με έργα όμως· στο μπλα μπλα μάς έχουνε φλομώσει και του Σουλτάνου το αυτί δεν λέει να ιδρώσει…

Συνέχεια πια μας προκαλεί κι ο άθλιος γυρεύει την υφαλοκρηπίδα μας με NAVTEX να δεσμεύει

Απάντηση του δίνουμε ευθύς εμείς στακάτη μεσάνυχτα κι η Ανγκελα τον βγάζει απ’ το κρεβάτι

μ’ ένα της τηλεφώνημα μοχθώντας να καλύψει τον ρόλο που η Αμερική έχει εγκαταλείψει

Αχ, μας εκνεύρισες, Ταγίπ, κι αλήθεια μάς τη δίνει επάνω στην Αγια-Σοφιά ν’ ακούμε μουεζίνη…

Στο μεταξύ εδώ σε μας, τέρατα και σημεία βγάζουν στο φως για τη φριχτή στο Μάτι τραγωδία

Ποιος έφταιξε; Ποιος κάλυψε; Ποιος πρέπει να πληρώσει; Τόσα αθώα θύματα, τι θα τα δικαιώσει;

Τον γρίφο τόσων ευθυνών ακόμα κι αν τον λύσουν ποιος πίσω τους ανθρώπους μας θα κάνει να γυρίσουν;