Εσπευσαν, βουλευτές και στελέχη της κυβέρνησης της Ν.Δ. αλλά και τα «παπαγαλάκια» της στα ΜΜΕ, να υπερασπιστούν το νομοσχέδιο παρόξυνσης της κρατικής καταστολής ενάντια στους αγώνες και στις διαδηλώσεις της εργατικής τάξης, των εργαζομένων και της νεολαίας.
Ολοι αυτοί, μπροστά στα μικρόφωνα, αναγνωρίζουν «δήθεν» το δικαίωμα στη διαδήλωση και τη συγκέντρωση, που όμως πρέπει να σέβεται και το δικαίωμα όσων εργάζονται να μπορούν να πηγαίνουν απρόσκοπτα στη δουλειά τους και τα μαγαζιά να μην κατεβάζουν τα ρολά.
Μπορούν, μας ρωτούν, μερικές δεκάδες άνθρωποι να κλείνουν το κέντρο της πόλης και να προκαλούν κυκλοφοριακή ασφυξία και οικονομική παράλυση; Καλή ερώτηση.
Εχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να μάθουμε πόσες συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις μερικών δεκάδων έχουν γίνει σε πρωινή ώρα στο κέντρο ειδικά των δύο μεγάλων πόλεων Αθήνας και Θεσσαλονίκης τότε, δηλαδή, που ασφυκτιούν απόλυτα μποτιλιαρισμένες.
Οση λάσπη και να ρίξουν, όσα ψευτοεπιχειρήματα κι αν αραδιάσουν, η αλήθεια υπάρχει αρκεί να θέλεις να τη δεις.
Το κέντρο της Θεσσαλονίκης μποτιλιάρει από τις διαδηλώσεις ή από την έλλειψη οδικού δικτύου, την έλλειψη λεωφορείων και την αναγκαστική χρήση του Ι.Χ. και ταξί για τη μεταφορά των εργαζομένων στο κέντρο;
Το κέντρο της Αθήνας μποτιλιάρει σε καθημερινή βάση από τις συγκεντρώσεις και τις διαδηλώσεις ή από τον όγκο των Ι.Χ. κι από τις κυκλοφοριακές ρυθμίσεις για να φτάσουν τα στελέχη της κυβέρνησής στου Μάξιμου, οι βουλευτές στη Βουλή και οι μεγαλόσχημοι παράγοντες του συστήματος με τις μηχανοκίνητες συνοδείες τους στα γραφεία τους;
Μήπως ήρθε ο πρόεδρος κάποιας μεγάλης ιμπεριαλιστικής ή άλλης χώρας και, έτσι, για μέρες απαγορεύεται η κυκλοφορία στο μεγαλύτερο μέρος της πρωτεύουσας της χώρας; Μήπως, αυτή την περίοδο, τα έργα-βιτρίνα ανάπλασης του «Μεγάλου Περιπάτου» του δημάρχου της πρωτεύουσας έχουν σπάσει κυριολεκτικά τα νεύρα όσων προσπαθούν να κινηθούν στο κέντρο;
Από την εποχή της όξυνσης της οικονομικής κρίσης και των μνημονίων και τώρα με την πανδημία του κορονοϊού πιστεύει ειλικρινά κάνεις ότι ο λαός δεν κατεβαίνει να ψωνίσει στο κέντρο της πόλης και πως οι επιχειρήσεις του λιανικού εμπορίου βιώνουν πρωτόγνωρη κρίση και πολλές κλείνουν επειδή έγινε μια συγκέντρωση μερικών δεκάδων;
Μήπως φταίνε οι πενιχροί μισθοί, η ανεργία, οι περικοπές στις συντάξεις που ο λαός δεν ψωνίζει; Μήπως η ύπαρξη των πολυκαταστημάτων τύπου Mall καταβροχθίζουν κυριολεκτικά ένα ένα τα μικρότερα μαγαζιά;
Δεν πιστεύουμε ότι η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας φέρνει για ψήφιση ένα νομοσχέδιο στο οποίο αναβιώνουν οι βασικές ρυθμίσεις του χουντικού Ν.Δ. 794 του 1971 «περί δημόσιων συναθροίσεων» για να βάλει μια τάξη όπως ισχυρίζεται στα πράγματα ώστε μικρές συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις μερικών δεκάδων να μην αναστατώνουν την κίνηση και την οικονομική ζωή στο κέντρο της πόλης.
Το λέμε καθαρά και απερίφραστα: αυτό που μεθοδεύει συνειδητά η κυβέρνηση είναι η απαγόρευση των αντιστάσεων.
Η κυβέρνηση εκμεταλλεύεται τις συνθήκες που έχει δημιουργήσει η πανδημία και για λογαριασμό του συστήματος επιχειρεί να βγάλει στην παρανομία τους λαϊκούς εργατικούς αγώνες. Συνεχίζει και κλιμακώνει το αντιδραστικό θεσμικό πλαίσιο που είχε ψηφίσει ο ΣΥΡΙΖΑ για τον ασφυκτικό έλεγχο των σωματείων αλλά και η ίδια με της ηλεκτρονικής ψηφοφορίας και τα 50% συν 1 για να αποφασιστεί μια απεργία. Με την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου. Με πρόσχημα την πανδημία είχαμε το κυνήγι της νεολαίας στις πλατείες. Την απαγόρευση της πρωτομαγιάτικης διαδήλωσης. Εμείς, σε ανοιχτές μας πολιτικές εκδηλώσεις σε γειτονιές (τηρώντας τους υγειονομικούς κανόνες) δεχτήκαμε λεκτικές προκλήσεις από την αστυνομία που στόχο είχαν τη ματαίωσή τους αλλά και την αποτροπή συμμέτοχης ευρύτερου κόσμου.
Η κυβέρνηση γνωρίζει καλύτερα από όλους πόσο μαύρο θα είναι για τους εργαζόμενους και τον φτωχό λαό το φθινόπωρο που έρχεται. Είναι σε εξέλιξη και θα ενταθεί η αντεργατική αντιλαϊκή καταιγίδα. Η εύθραυστη βιτρίνα της κυβέρνησης, που τα κατάφερε στην πανδημία, κινδυνεύει να γίνει χίλια κομμάτια.
Και επειδή η ταξική πάλη δεν καταργείται… η ανάγκη του λαού να αντισταθεί σε όσα του φορτώνουν στην πλάτη αλλά και να διεκδικήσει για να ζήσει θα δώσει ξανά το «παρών».
Εργαλεία αγώνα όπως η συνέλευση, η συγκέντρωση, η διαμαρτυρία, η διαδήλωση, η κατάληψη θα αξιοποιηθούν ξανά από τον λαό ενάντια στους καταπιεστές του.
Μία σπίθα έβαλε φωτιά στη Γαλλία, στη Χιλή, στις ΗΠΑ. Οι εκατοντάδες χιλιάδες λαού ξεχύθηκαν στους δρόμους διαδηλώνοντας ενάντια στη βαρβαρότητα του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος.
Οπως ο κορονοϊός έτσι και ο ιός της Αντίστασης και της Διεκδίκησης μεταδίδεται γρήγορα και προς όλες τις κατευθύνσεις.
Αυτόν τον ιό φοβάται πιο πολύ η κυβέρνηση και το σύστημα που πολιτικά υπηρετεί και εξοπλίζονται, με κάθε τρόπο θεσμικό και μη θεσμικό, επιχειρώντας να βάλουν την κοινωνία σε γύψο και να προλάβουν μια πανδημία εργατικών και λαϊκών αγώνων.
Δεν θα περάσει ο φασισμός τους.
Μπορεί να θεωρούν, οι κυβερνώντες και το σύστημά τους, ότι έχουν το πάνω χέρι. Ομως τους θυμίζουμε το πόσο αστείρευτες είναι οι δυνάμεις των εργαζομένων της νεολαίας του λαού. Παίζουν με τη φωτιά και το ξέρουν.
Τελειώνοντας αυτό το σημείωμα να υπενθυμίσουμε τούτο: το αυτί της κυβέρνησης δεν ιδρώνει από τη συγγραφή ρηξικέλευθων ανακοινώσεων Τύπου των κομμάτων, των συνδικαλιστικών οργανώσεων και άλλων συλλογικοτήτων.
Τρέμει έναν συντονισμό δράσης όλων αυτών που θα δώσουν απάντηση στο χουντικής προέλευσης νομοσχέδιο, αξιοποιώντας την άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Κοινή δράση τώρα για τη διοργάνωση μεγάλων συγκεντρώσεων και διαδηλώσεων σε δεκάδες πόλεις σε όλη τη χώρα.
Μπαμπίλης Δημήτρης, καθηγητής σε φροντιστήριο Αθήνας
Σαπουνάς Παναγιώτης, καθηγητής Ε’ ΕΛΜΕ Θεσ/κης
Σαπουνάς Τάσος, καθηγητής Α’ ΕΛΜΕ Θεσ/κης
Χουντής Παναγιώτης, καθηγητής ΕΛΜΕ Πειραιά
