Μάτι: Τι δεν κάναμε

Στο Μάτι βγήκε το μάτι της αντίληψης ότι η Αριστερά μπορεί να κυβερνήσει προσεταιριζόμενη πρόσωπα και δομές του βαθέος κράτους. Οτι υπάρχει επικοινωνιακή διέξοδος στο τεράστιο πολιτικό πρόβλημα των 102 νεκρών. Οτι η έλλειψη πολιτικού θάρρους και ο στρουθοκαμηλισμός μπορούν να αντιμετωπίσουν την επικοινωνιακή καταιγίδα και την τυμβωρυχία της Δεξιάς και των συμμάχων της. Οτι με τα παλιά και φθαρμένα υλικά δεν πας μακριά. Οτι η ικανή διοίκηση, η διαχείριση των κρίσεων και η σωστή επιλογή στελεχών και συνεργατών συνιστούν βαθιά πολιτική πράξη, συνυφασμένη με τη στρατηγική και τις οραματικές εξαγγελίες της Αριστεράς. Οτι την κρίσιμη ώρα πρέπει να λαμβάνονται τολμηρές αποφάσεις, με ρίσκο αλλά και διορατικότητα. Οτι, π.χ., το πρωθυπουργικό αυτοκίνητο, εκείνες τις στιγμές δεν έπρεπε από το αεροδρόμιο να στρίψει αριστερά προς το Κέντρο Επιχειρήσεων στο Χαλάνδρι, αλλά δεξιά προς τη Ραφήνα όπου έκαιγε η λάβα και χάνονταν ανθρώπινες ζωές. Μια λάθος τιμονιά ίσως έκρινε μια εκλογική μάχη έναν χρόνο μετά. Ενός κακού μύρια προηγήθηκαν για να παραφράσουμε το αρχαίο ρητό.

Οτι, για να έρθουμε στο σήμερα, ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει, πέρα από την αυτονόητη πολιτική ευθύνη που την ανέλαβε τότε ο πρωθυπουργός και η κυβέρνησή του, να εκδώσει το δικό του πολιτικό πόρισμα, με τίτλο «Τι δεν κάναμε, τι δεν θα ξανακάνουμε και γιατί θα κυβερνήσουμε αλλιώς», για το Μάτι και όχι μόνο.

Οτι δεν είμαστε όλες οι πολιτικές δυνάμεις ίδιες κι αποδείχτηκε αυτό με τον πιο καθαρό και υπεύθυνο τρόπο από τον ΣΥΡΙΖΑ, στη μάχη εναντίον της πανδημίας. Οτι εμείς δεν λέμε σαν τον Μητσοτάκη στο εξωτερικό και στον ΟΗΕ πως για την τραγωδία στο Μάτι ευθύνεται η κλιματική αλλαγή και στο εσωτερικό ότι ο «εμπρηστής» ήταν η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, στήνοντας έναν χορό τεράτων πάνω στους νεκρούς. Οτι δεν παίρνουμε, σαν τη Ν.Δ., τους αποστρατευμένους από τον ΣΥΡΙΖΑ, για τις ευθύνες τους στο Μάτι, ανώτατους αξιωματικούς, να τους αναβαθμίσουμε σε καίριες θέσεις στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη. Οτι ο δικός μας δρόμος προς την εξουσία δεν θα ακολουθήσει τον δρόμο της μικροπολιτικής και του κυνισμού «Μάνδρα – Μάτι – Μακεδονία».

Αλλά και ότι δεν είμαστε πια ο ΣΥΡΙΖΑ των «οικιστικών πυκνώσεων» μέσα στα δάση και των αλλεπάλληλων ρυθμίσεων για τα αυθαίρετα. Οτι μάθαμε από λάθη και παραλείψεις της διακυβέρνησής μας. Οτι, για να εκλεγεί για δεύτερη φορά στην κυβέρνηση, πρέπει ο ΣΥΡΙΖΑ να αλλάξει ριζοσπαστικά και αριστερά. Και, τέλος, ότι πρόσωπα που προκάλεσαν και προκαλούν, δεν πρέπει να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο στις νέες συνθήκες. Και μόνο η πρόκληση της περιβόητης συνέντευξης Τύπου μετά την καταστροφή, με τις δορυφορικές απεικονίσεις των δήθεν εμπρηστικών μηχανισμών, αρκούσε.

Δύο χρόνια μετά, ο ΣΥΡΙΖΑ θα πρέπει να επαναστοχαστεί και να αξιολογήσει το Μάτι ως μια από τις μεγάλες αστοχίες της διακυβέρνησής του. Να αντιληφθεί ότι το Μάτι δεν ήταν μόνο μια μαύρη κατακαμένη τρύπα στις εναέριες λήψεις ή στις δορυφορικές φωτογραφίες, αλλά και μια βαθιά ουλή στις σχέσεις ειλικρίνειας και εμπιστοσύνης, ανάμεσα στην κυβέρνηση της Αριστεράς και τον λαό.

Αυτή η σχέση δοκιμάστηκε σκληρά στο Μάτι, αλλά και σε μια σειρά άλλα ζητήματα. Η εκλογική ήττα, πέραν της κριτικής του κόσμου για τα μνημονιακά μέτρα, είχε και έντονα ηθικοπολιτικά χαρακτηριστικά που κόστισαν πολύ.

Αυτό το κενό, ή μάλλον το κοινό περί δικαίου αίσθημα των απλών ανθρώπων, αλλά και του κόσμου της Αριστεράς, οφείλει δύο χρόνια μετά το Μάτι, με σεβασμό προς τα θύματα, με εντιμότητα, θάρρος και ειλικρίνεια να ικανοποιήσει η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ. Θα εκτιμηθεί από έναν τεράστιο αριθμό αριστερών, προοδευτικών και δημοκρατικών πολιτών. Ας το τολμήσει.,

*συνεργάτης της Κ.Ο. του ΣΥΡΙΖΑ