Η απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Γερμανίας επιβεβαίωσε τη σταθερή του θέση μετά την ενοποίηση του 1990 ότι στην Ε.Ε. το σύνολο της κυριαρχίας παραμένει στα κράτη-μέλη τα οποία μπορούν να συμφωνούν να τη μεταβιβάζουν κατά περίπτωση στις Βρυξέλλες.
Ετσι, το Δικαστήριο της Καρλσρούης παρακάμπτει την προϋπάρχουσα απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου του Λουξεμβούργου, που απεφάνθη ότι η ποσοτική χαλάρωση της ΕΚΤ, που άρχισε να υλοποιείται το 2015, είναι στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων της.
Με δυο λόγια, η Καρλσρούη μέμφεται και την ΕΚΤ και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για υπέρβαση αρμοδιοτήτων.
Μέχρι την ενοποίηση του 1990 η Δυτική Γερμανία βρισκόταν στην απέναντι όχθη καθώς πρωτοστατούσε στη δυναμική εκχώρησης ολοένα και περισσότερων κυριαρχικών εθνικών δικαιωμάτων στην τότε Ευρωπαϊκή Κοινότητα, μια γραμμή πλεύσης που άφηνε ανοικτή τη δυναμική ομοσπονδιακής μετεξέλιξης της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.
Οι εταίροι της Γερμανίας τόσο στο επίπεδο των ελίτ όσο και σε αυτό της κοινής γνώμης άργησαν να αντιληφθούν την ανατροπή που ακολούθησε την ενοποίηση του 1990, που είχε αποτέλεσμα την αδιαπραγμάτευτη περιχαράκωση του Βερολίνου στο άβατο της εθνικής κυριαρχίας.
Οσο διαρκούσε ο Ψυχρός Πόλεμος και παγιωνόταν η διαίρεση της Γερμανίας σε δύο κράτη, η ενοποίηση της Δυτικής Ευρώπης ήταν για τη Βόνη το μόνο δυνατό πεδίο αναζήτησης ισοτιμίας με τις άλλες δύο μεγάλες δυνάμεις της Γηραιάς Ηπείρου, τη Γαλλία και τη Βρετανία.
Με τη Δυτική Γερμανία να έχει περιορισμένη κυριαρχία, καθώς οι νικητές του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου θα είχαν τον τελευταίο λόγο στην οριστική επίλυση του γερμανικού προβλήματος, η ενίσχυση μιας δυτικοευρωπαϊκής υπερεθνικής κυριαρχίας ήταν παράγων που ενίσχυε την ισοτιμία της Βόνης με το Παρίσι και το Λονδίνο.
Ολα άλλαξαν μετά την ενοποίηση της Γερμανίας το 1990, που αποκατέστησε πλήρως την εθνική κυριαρχία της χώρας.
Από εργαλείο προώθησης της ισοτιμίας με τις άλλες μεγάλες δυνάμεις, η ενίσχυση της ευρωπαϊκής κυριαρχίας στους θεσμούς της Ε.Ε.- ευρωζώνης πρόβαλλε για το Βερολίνο ως δυνητικός μοχλός ελέγχου και περιορισμού της κυρίαρχης και ηγεμονικής θέσης της χώρας.
Ετσι ερμηνεύεται πολιτικά η υπερευαισθησία της Καρλσρούης αλλά και του Βερολίνου ως προς την περιφρούρηση της εθνικής κυριαρχίας.
