Κώστας Μαρούντας
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

«Ανταγωνισμός και κέρδη: το ένα είναι πόλεμος, το άλλο είναι τα λάφυρα» (Πιερ Ζόζεφ Προυντόν)

Πια, δρομολογήθηκε στον ελλαδικό χώρο η επιστροφή σε μία κανονικότητα που δεν μοιάζει ούτε σε αυτό που συνηθίσαμε τους τελευταίους μήνες, ούτε όμως και σε αυτό που ξέραμε πριν έρθει στην Ελλάδα ο κορονοϊός. Επομένως, οι απαιτήσεις είναι μεγαλύτερες. Από τη μία, δεν υπάρχει η όποια ασφάλεια έδινε η καραντίνα. Από την άλλη, μπορούμε από εδώ και πέρα να διευθετούμε τις υποχρεώσεις μας χωρίς τις επιδράσεις ενός επαχθούς εγκλεισμού στο σπίτι και μπορώντας να κυκλοφορούμε πιο άνετα.

Το κλειδί παραμένει η τήρηση των κανόνων καθημερινής συμπεριφοράς. Η δέουσα προσοχή, δηλαδή, που θα φέρει την οριστική επιτυχία και θα «απελευθερώνει» διαρκώς τη νέα κανονικότητα από τα ασφυκτικά δεσμά.

Σιγά σιγά, αν όλα πάνε καλά, θα επανακτήσουμε και τις συνήθειες που είχαμε. Ή, τέλος πάντων, όσες από αυτές γίνεται και με τους όρους που μπορούμε να το κάνουμε, δίχως να βάλουμε σε κίνδυνο τη δημόσια υγεία. Μα, όσοι ασχολούμαστε με τον οποιονδήποτε τρόπο με τον αθλητισμό θα επιζητήσουμε κάθε μέρα να ερχόμαστε ολοένα και πιο κοντά.

Και πάνω από όλα, θα λαχταράμε να αρχίσουν ξανά τα ίδια τα πραγματικά δρώμενα, οι αθλητικές δραστηριότητες στα γήπεδα, στα γυμναστήρια, στους ανοιχτούς χώρους άθλησης, κοκ. Το έχουν ανάγκη όλοι, ανεξάρτητα από το μετερίζι από το οποίο υπηρετούν ή σχετίζονται με τον αθλητισμό.

Σε αυτή την προοπτική εισέρχονται και «αλληλοδιαπλέκονται» επιθυμίες, ανάγκες, αλλά και συμφέροντα.  Όπως και στους άλλους τομείς της κοινωνικής ζωής, ο καθένας πιέζει και πιέζεται. Ίσως, το πιο σίγουρο πράγμα να προβλέψει κάποιος είναι το είδος του εγχώριου ποδοσφαιρικού ανταγωνισμού. Το θέμα είναι πως οι ιδιαίτερες συνθήκες του δεν άλλαξαν επ΄ ουδενί. Γιατί ορισμένοι δεν έκαναν κανένα pausε αυτόν τον καιρό…

Ίσα ίσα. Οι μπάλες δεν κύλαγαν στα χορτάρια ούτε για προπονήσεις, τα γήπεδα παρέμεναν κλειστά, οι φίλαθλοι-οπαδοί μπήκαν σε «ξαφνική στέρηση», το τηλεοπτικό πρόγραμμα ήταν κενό. Όμως, κάποιοι δεν άφησαν κανένα διαθέσιμο πεδίο ανεκμετάλλευτο. 

Αυτό το διάστημα τα παρασκήνια δούλευαν στο φουλ, οι δικαστικές διαμάχες βγαίνουν και εκτός συνόρων, ο διχασμός διευρύνεται, ορισμένες αντιμαχίες οδηγούνται στα άκρα, τα «καθήκοντα των εμπλεκόμενων» φουσκώνουν, το «δηλητήριο» εξακολουθεί να διαχέεται (εμβόλιο υπάρχει εδώ, αλλά κανένας δεν το χρησιμοποιεί…), σημειώθηκαν ακόμα και επιθέσεις από χούλιγκανς, και πολλοί είτε αποστασιοποιούνται, είτε «παίρνουν θέση». Σαν θεατές μπροστά σε μία μεγάλη τηλεόραση, έτοιμοι για άλλο ένα επεισόδιο προβολής. Επιζητώντας, ενδόμυχα, την κορύφωση των εντάσεων…

Θα είμαστε αναγκασμένοι κατά πώς φαίνεται να εστιάζουμε σε αυτές τις εξελίξεις περισσότερο από όσο θέλουμε. Και ενώ από τη μία αυτό συνιστά επιστροφή στις κανονικές συνθήκες, είναι παράλληλα και μία απόδειξη πως εδώ στην Ελλάδα πολλά μπορούν να μεταβληθούν, όχι όμως ο ανταγωνισμός στο ποδόσφαιρο. Αυτός μοιάζει σαν σήμα κατατεθέν που δεν καταλαβαίνει τίποτα, ούτε και από πανδημίες…

Η Lady Hope δυσκολεύεται πολύ να βρει τι είναι αυτό που θεωρητικά και εν δυνάμει θα μπορούσε να υποχρεώσει τους μεγαλοπαράγοντες να καλμάρουν και να δώσουν άλλα χαρακτηριστικά στη διαμάχη τους. Τα πραγματικά τους κίνητρα είναι πάνω από κάθε εξορθολογισμό και κάθε προτεινόμενη διαφορετική πορεία…