Ο Αντρέα Μπάρου είναι μόλις 16 χρόνων, δεν καταλαβαίνει, τουλάχιστον στον βαθμό που αυτή εννοείται από την, εντός πανδημίας, επιστημονική διατύπωση, προσεγγίσεις περί «αρτιότερης σκέψης, συνέπειας του εγκλωβισμού στο σπίτι». Οπως μάθαμε, παίζει ποδόσφαιρο στην παιδική ομάδα της πορτογαλικής πόλης Μπέχα, έχει ταλέντο στην οργάνωση του παιχνιδιού ενώ, όπως μας είπε ο Λούις Ζμπέντα, υπεύθυνος τοπικής εφημερίδας, «δεν έχει μικρότερη σημασία για τον ίδιο η επίδοση στο σχολείο, είναι από τους καλύτερους μαθητές». Ιδανική περίπτωση παιδιού για τους γονείς, σκεφτήκαμε.
Αυτό επιβεβαιώθηκε όταν μάθαμε πως η, κατ’ οίκον πλέον, επικοινωνία των μαθητών της τάξης του με τον, επίσης βρισκόμενο στο σπίτι του, καθηγητή τους φιλόλογο ανέδειξε τον ιδιαίτερο τρόπο του στην αντίληψη της επόμενης μέρας. Η Μπέχα, μικρή πόλη στο γεωγραφικό σύνορο της κεντρικής με τη νότια Πορτογαλία, έχει κυρίως πλακόστρωτους δρόμους και μεγάλη έκταση με ωχροκίτρινη άμμο, γνωστή σε όλη τη χώρα για τις επιδείξεις ιππέων. Ολα τούτα και όχι μόνο γέννησαν τις σκέψεις για την επόμενη μέρα της ζωής του ως απάντηση στο ερέθισμα-σχολική εργασία «πώς σχεδιάζετε στον προσωπικό καμβά τη νέα ημέρα, μετά τον κορονοϊό;»:
«Νέα ποιότητα σχέσεων θέλω! Παίζω ποδόσφαιρο με προοπτική για καριέρα, διαβάζω τα μαθήματά μου ώστε να πλάσω συγκροτημένο χαρακτήρα και ό,τι έχω πετύχει ώς τώρα είναι αποτέλεσμα μάχης μέσα σ’ έναν αναίτιο ανταγωνισμό σε κάθε επίπεδο. Ο ανταγωνισμός με κάθε κόστος να γίνει σεβασμός. Ολοι είδαμε, σε όλο τον κόσμο, πως από τη μια μέρα στην άλλη, από άτρωτοι που νομίζουμε πως είμαστε μπορούμε να γίνουμε αδύναμοι» και κατέληξε: «Προέχει να στείλω τη σκέψη μου στις οικογένειες των κοντά τεσσάρων εκατοντάδων Πορτογάλων που ήδη έχουν χάσει τη ζωή τους».
