Κρατούν στα χέρια το παρόν μας

Στον «Θαυμάσιο Βοκάκιο», ταινία που δημιούργησαν οι αδελφοί Ταβιάνι, διανύοντας την 9η δεκαετία της ζωής τους, νεαρές και νεαροί σαν τα κρύα νερά προσπαθούν να γλιτώσουν από την πανώλη στη Φλωρεντία του 14ου αιώνα. Ξεφεύγουν καταλύοντας σε μια εγκαταλειμμένη βίλα, μακριά, στις εξοχές. Εκεί, στη φύση, αναγεννιέται ο έρωτας, το παιχνίδι, ο στοχασμός, η ζωή.

Είδα την ταινία το 2015. Χωρίς ενθουσιασμό. Μου είχε φανεί απλοϊκή. Αλλά την ανακάλεσα αβίαστα αυτές τις ημέρες, συλλαμβάνοντας τη σκέψη να εισέρχεται ασυνείδητα σε ζώνες μολυσμένες από τον ανίατο ιό της αμφιβολίας.

Aραγε είμαστε όλοι ίσοι μπροστά στις πανδημίες; Eχουμε όλοι τις ίδιες διαφυγές; Προσβάσεις σε κήπους, βίλες και εξοχές; Eχουμε όλοι κατ’ οίκον δωμάτια γυμναστικής για να μη σκουριάσουμε από την ακινησία; Πόσοι έχουν στην πάντα ακόμη και 250 ευρώ για να κάνουν εγκαίρως το τεστ; Διαθέτουμε την απλωσιά χώρου για να μη σπάνε τα νεύρα, όπως συμβαίνει σε όσους, σε στενόχωρα διαμερίσματα, αναγκάζονται εδώ και έναν μήνα να συμβιώνουν και με συντρόφους που δεν αντέχουν;

Kαι μην πείτε: «πάλι αυτή η γκρίνια των αριστερών!». Αρκεί μια ματιά έξω, για να συμφωνήσουμε όλοι ότι αυτοί που μας κρατάνε όρθιους σήμερα, εκτός από τους γιατρούς και τους νοσηλευτές, είναι οι στερημένοι: χαμηλόμισθοι υπάλληλοι στα σούπερ μάρκετ και στην καθαριότητα, εργάτες στις μεταποιητικές μονάδες που παράγουν τρόφιμα και χαρτικά, αγρότες, παιδιά στα βενζινάδικα, ντελιβεράδες, κούριερ, άνθρωποι της Amazon και κάθε εταιρείας ηλεκτρονικού εμπορίου, εθελοντές σε αστέγους, φροντιστές σε οίκους ευγηρίας.

Αυτοί που μπορεί κατά τους αναλυτές της ManPower της Adecco, του ΣΕΒ, να μην είναι «τα επαγγέλματα του μέλλοντος», αλλά κρατούν στα χέρια τους το ταπεινό, αναπόδραστο παρόν μας. Κυριολεκτικά! Και γι’ αυτό τους ευχαριστούμε.