Οι νόθοι

Εθνική ομοψυχία των σκατόψυχων. Γεωπολιτικά παιχνίδια. Αιώνια θύματα οι λαοί. Οι πόλεμοι των ισχυρών κατεδαφίζουν πόλεις. Εξανδραποδισμός αμφοτέρων των φύλων. Πατείς με πατώ σε εγκαταλείπουν τα ερείπια οι εναπομείναντες. Στρατιές προσφύγων. Η πολιτισμένη Δύση χτίζει Σπιναλόγκες. Υποκρισία. Οι αρχές του Διαφωτισμού κλεισμένες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Τις φλομώνουν στα δακρυγόνα να μη δραπετεύσουν.

Ξιφολόγχες και ξυλοφορτώματα. «Βουλιάξτε τους» κραυγάζουν ανατριχιαστικά οι μισαλλόδοξοι. Στον Εβρο και το Αιγαίο επωάζεται το αυγό του φιδιού. «Είναι μικρά παιδιά στο σκάφος» ψελλίζουν οι νουνεχείς. «Αδιάφορον. Ας μη γεννούσαν σαν κουνέλες» απαντούν οι Ελληναράδες. «Ενεκα βύθισης του πλοίου/ με βάρκα θα σαλπάρουμε/ βάλε ένα “Γεροβασιλείου”/ μπας και στανιάρουμε». Ο Μανώλης Ρασούλης, που αναχώρησε για τα επουράνια πεντάγραμμα τέτοιες μέρες του 2011, σχολιάζει εμμέτρως.

Επεξεργάζονται Plan B οι κυβερνήσεις. Σχέδιο Β για τον κορονοϊό, για την έξοδο από το ευρώ, για το προσφυγικό. Ασύμμετρες απειλές και καταστάσεις πολιορκίας, προοιωνίζονται στρατιωτικό νόμο στο βάθος. Ξανά ο Ρασούλης: «Ντύθηκες Μακρυγιάννης τις απόκριες/ κι άρχισες να μιλάς για ελευθερία/ σ’ εμάς που ακόμα δεν έκλεισαν οι πληγές/και τρέχουν μια πηχτή θανάσιμη ιστορία.// Ηρωά μου, αίνιγμά μου/ και στο τρόλεϊ γείτονά μου/ ανθρωπάκο καθημερινέ/ σ’ έχω συνεταίρο/ για τα περαιτέρω/ ένοχε μαζί κι αθώε μου εαυτέ».

Ιδεάζομαι πως αδίκως η Κουμουνδούρου καταφέρεται εναντίον του φιλοκυβερνητικού Τύπου. Αντιγράφω την προμετωπίδα του οπισθόφυλλου των χθεσινών «Νέων»: «Το Τριώδιο έκλεισε, καιρός να σοβαρευτούν κάποιοι στον ΣΥΡΙΖΑ». Δεν εκφέρω άποψη για τις πολιτικές τοποθετήσεις της ως άνω εφημερίδος, πάντως στα θεολογικά ζητήματα η εγκυρότης της πάσχει από Covid-19. Διότι το Τριώδιο, λειτουργικό βιβλίο της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ανοίγει την Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου και κλείνει το Μεγάλο Σάββατο. Οπότε η αξιωματική αντιπολίτευση δικαιούται να παραμείνει ασόβαρη άλλες επτά συναπτές εβδομάδες.

Στον Ρασούλη και πάλι ο λόγος: «Αχ, βρε Βασίλη ταξιτζή/ δεν έχω άλλη συμβουλή./ Πάτα της τρέλας μας το γκάζ’/ άδειο του νου το πορτ μπαγκάζ,/ δικό μας το αγώι./ Πάντα κι ασκόπως πάμε/ παντού να τριγυρνάμε/ με νόημα να γλεντάμε/ κι ας γράφει το ρολόι.// Οι σκέψεις επιβάτισσες κακές/ και μόλις πας να βάλεις τη σημαία/ ακούς ξωπίσω ξαφνικά μες στις στροφές/ τη μοίρα να ουρλιάζει σαν Τροχαία»