Κινέζικο γκουρμέ

Πρώτη και τελευταία φορά επισκέφτηκα την Κίνα το 2000, πάνω στην οικονομική έκρηξη της χώρας, μαζί με τον σύζυγό μου (διακοσμητή στο επάγγελμα) και ομάδα εμπόρων από την Ελλάδα, οι οποίοι γύρισαν τα μεγάλα εργοστάσια της Κουανγκτσόου, κλείνοντας καλές συμφωνίες.

Ενας από τους κραταιούς «ολιγάρχες» της περιοχής, με εκατοντάδες άντρες και γυναίκες να δουλεύουν νύχτα-μέρα στα εργοστάσιά του με ένα δολάριο μεροκάματο- για να μας ευχαριστήσει, μας πήγε στο καλύτερο εστιατόριο της πόλης. Υπέροχο, με παραδοσιακή διακόσμηση, ξυλόγλυπτα τραπεζάκια, ζωγραφιές παντού, αεικίνητους σερβιτόρους και να τα χαμόγελα, να οι υποκλίσεις, να οι ευγένειες.

Οταν ήρθε η ώρα να παραγγείλουμε, μας είπαν να δούμε το μενού… ζωντανά. Ετσι, οδηγήθηκα σε έναν τεράστιο χώρο με σιδερένια κλουβιά και γυάλινα ενυδρεία όπου βρισκόταν περίπου ό,τι περπατάει, πετάει, κολυμπάει στη γη. Σαν μια κιβωτός όχι του Νώε, αλλά του θανάτου, που είχε από σκυλάκια, γατάκια, αρνάκια, μέχρι λυκάκια και μαϊμουδάκια. Από ποντίκια, φίδια, σαύρες, βατράχια, μέχρι καβούρια, καρχαριάκια, αλλά και αράχνες, κατσαρίδες, ακρίδες. Και για να είναι φρέσκο το φαγητό… της ώρας, το κάρφωναν με ένα μεγάλο καμάκι επιτόπου και… κατευθείαν στην κουζίνα!

Τι να φάω μετά από αυτό, στα πόδια ήθελα να το βάλω. Αλλά για να μη γίνει κανένα «διπλωματικό επεισόδιο» με τους περιποιητικούς Κινέζους που ρωτούσαν επίμονα «τι θα πάρετε;», απάντησα πως πονάει το στομάχι μου και θα πάρω «λίγο ρυζάκι, σκέτο». Ευχαριστώ, δεν θα δοκιμάσω κινέζικο γκουρμέ.

Τα σκεφτόμουν πάλι αυτά διαβάζοντας ότι πιθανότατα ο κορονοϊός μεταδόθηκε στον άνθρωπο από κάποιο φίδι, νυχτερίδα, ακόμη και μυρμηγκοφάγο που χρυσοπλήρωσαν ντόπιοι κυνηγοί εξωτικών εδεσμάτων, σε παράνομες ή αμφιβόλου υγιεινής αγορές. Για ακόμα μια φορά βιάζεται η φύση και εκδικείται.