Υπάρχει μια φράση στη θεωρία των Πολιτικών Συστημάτων που ενδέχεται να περιγράφει όσο καμιά την ελληνική (και όχι μόνο) πολιτική πραγματικότητα.
Ανήκει στον Gerhard Lehmbruch και μιλά για μια «Εναρμονισμένη Δημοκρατία», για μια «Δημοκρατία», όπου οι αποφάσεις λαμβάνονται μέσα από συνεργασία των διαφορετικών (αλλά και τόσο ίδιων) ελίτ. Και τη βρόμικη δουλειά την κάνουν συχνά παραφυάδες «τους» που όταν δεν ενθαρρύνονται, αφήνονται τουλάχιστον απρόσκοπτες να «υπενθυμίζουν» όρια και προτεραιότητες.
Τη θυμήθηκα αυτήν τη φράση τις ημέρες που μια από τις λίγες αντιπολιτευόμενες εφημερίδες, η «Εφημερίδα των Συντακτών», βαλλόταν ως «Εφημερίδα των Τρομοκρατών» από το απρόσωπο θηρίο των «ανωνύμων» που διαφωνούν μαζί της.
Ενας συστημικός επώνυμος, και μάλιστα δημοσιογράφος που καμώνεται (εν μέσω συνεργασίας του «νέου» κράτους με παραθρησκευτικές οργανώσεις) τον… αντισταλινιστή Ευρωπαίο, ο Πρετεντέρης, ειρωνευόταν απειλητικά, ξιφουλκώντας εναντίον των εντύπων που διαφωνούν με τις απόψεις του: «Από τον Μάιο όλα θα αλλάξουν. Να ζήσουμε να τους θυμόμαστε!»
Μα δεν ήταν η δική του πλευρά που πριν από λίγα χρόνια, επί Γ. A. Παπανδρέου, ανησυχούσε (και μάλλον σωστά όπως είχαμε σημειώσει και τότε) για την ελλιπή αντιπροσώπευση της Δεξιάς στον χώρο του Τύπου; Βλέπετε, ο Τύπος, όπως και οι υπόλοιπες θεμελιώδεις αξίες που υποχρεούται να έχει κάθε άνθρωπος ώστε να λειτουργεί ως πολίτης, μα και τα θεμελιακά δικαιώματα που υποχρεούται να παρέχει κάθε σύστημα ώστε να λειτουργεί όντως ως δημοκρατικό, δεν είναι ζήτημα αρέσκειας ή απαρέσκειας.
Συμφωνίας ή διαφωνίας. Εχει αυταξία. Αφού η ελευθερία του, η διακίνηση ιδεών με τις οποίες μπορείς να διαφωνείς, αναγνωρίζεται ως ένας από τους βασικότερους πυλώνες της δημοκρατίας «και δεν μπορεί ποτέ να γίνει αποδεκτή η καταπίεσή του από δεσποτικές κυβερνήσεις», όπως έλεγε η Πρώτη Πολιτειακή Διακήρυξη της Ελευθερίας του στα 1776.
Λίγα μόλις χρόνια πριν, μεταξύ 1720 και 1723, δύο πρωτοπόροι δημοσιογράφοι, οι John Trenchard και Thomas Gordon έγραφαν και διακινούσαν στις προεπαναστατικές ΗΠΑ «Τα γράμματα του Κάτου», με θέμα το απόλυτο δικαίωμα του Τύπου στο να επικρίνει την εξουσία, αφιερωμένα στον Ρωμαίο συγκλητικό Κάτο τον Νεότερο, που έμεινε στην ιστορία για τις επικρίσεις του ενάντια στη διαφθορά των ελίτ της ύστερης ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.
Ηταν τα γράμματα του Κάτου που μπόλιασαν τις επαναστατικές ιδέες της εποχής, υπενθυμίζοντας πως η εθνική ασφάλεια έγκειται στο δικαίωμα των πολιτών να εμπλουτιστούν με την άλλη γνώση, να «κρίνουν». Κι αυτό είναι το πρόβλημα σήμερα που ως εθνική ασφάλεια εννοείται η παράδοση στην «Εναρμονισμένη Δημοκρατία», και τα ίδια γράμματα παραδίδονται παγκόσμια ουσιαστικά στην πυρά.
