Νεοπαραλογισμοί

Λαβύρινθος η ψυχή του ανθρώπου. Και το μυαλό. Οταν, μάλιστα, δίνεις πασαπόρτι στην Αριάδνη, προτού σου χαρίσει τον μίτο που θα σε βγάλει απ’ τις δαιδαλώδεις στοές, είναι μοιραίο να περιφέρεσαι σαν την άδικη κατάρα εντός τους, αναζητώντας ματαίως έστω και αδιόρατο φως στα αβυθομέτρητα βάθη των τούνελ. Ξεκίνησα απ’ το τέλος, οπότε πιάνω το νήμα από την αρχή εκών – άκων: Εκτός από ρεμπέτικα και σκληρό ροκ, στα πάρτι των μαθητικών καταλήψεων του ’90 έπαιζαν δίχως άλλο νοσταλγικά ποπ χιτάκια της δεκαετίας του ’60.

Εκκολαπτόμενος ηγέτης, ούτε στα πιο τρελά του όνειρα εθνικός τότε, ο δεκαεξάχρονος Τσίπρας, άκουγε το αειθαλές άσμα των Ολύμπιανς «Πίσω από τις λέξεις κρύβετ’ ο Αλέξης» και ταυτίστηκε αναπόδραστα μαζί του λόγω ονόματος. Του ’γιναν κάτι σαν δεύτερη φύση τα λόγια. Κι όταν καμιά εικοσιπενταριά χρόνια αργότερα έμελλε να χριστεί πρωθυπουργός, ξύπνησε το παλιό του χούι –που βγαίνει ως γνωστόν μετά την ψυχή– και, επηρεασμένος από τον σχετικό στίχο του Αναγνωστάκη, «κάρφωνε» επί τεσσεράμισι συναπτά έτη στη δημόσια σκηνή ανήκουστες «λέξεις σαν πρόκες, να μην τις παίρνει ο άνεμος».

Ξακουστή ανά την Υφήλιο έμεινε η περίφημη «kolotoumba», ήτις, γραμμένη πάντοτε με λατινικούς χαρακτήρες, κοσμεί τη διεθνή πολιτική ορολογία, ερμηνευόμενη ως αβυσσαλέο χάσμα μεταξύ λόγων και έργων. Αλλά δεν ομιλώ περί αυτού. Ούτε για σαρδάμ τύπου «τυμβοθηρία», στα οποία επίσης διακρίθηκε και πολλά άφησαν εποχή. Αναφέρομαι σε νεολογισμούς της κουμουνδουρικής αργκό, τους οποίους επινοεί συνήθως ο αρχηγός και τους εκστομίζει κατόπιν με άγνοια κινδύνου και πρωτίστως των δεινοπαθούντων ελληνικών.

Ενίοτε σκαρφίζονται παρόμοια γλωσσικά μαργαριτάρια ορισμένα κορυφαία στελέχη, προσπαθώντας να μιμηθούν τον πρόεδρο. Περιορίζομαι να σημειώσω τα «φιλελέδες», «δηθενάδες», «μενουμευρωπαίοι», «τρου στόρι», «υπερταμείο», «υποκατώτατος μισθός» και, ασφαλώς, τα ρήματα που κλέβουν την παράσταση, όπως «συνταγματοποιώ» και «προτεραιοποιώ». Καίτοι άθεοι οι αθεόφοβοι, εκφέρουν τα φληναφήματά τους με στόμφο μυρίων καρδιναλίων. Κι όποιον πάρει ο χάρος.

Ισχυρίστηκε, μιλώντας στη συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής, ο Τσίπρας πως «πρώτη φορά στα χρονικά της χώρας κόμμα που κυβέρνησε έχει την “πολιτική γενναιότητα” να αποτιμήσει τα πεπραγμένα του και, μάλιστα, με αυστηρή αυτοκριτική διάθεση» εννοώντας το απολογιστικό κείμενο Δραγασάκη – Μπαλτά – Δρίτσα, που χρεώνει την ήττα σε εκδότες, δημοσιογράφους, δημοσκόπους και λοιπά συμφέροντα, αναγνωρίζοντας παρεμπιπτόντως ότι υπέγραψαν και εφάρμοσαν μνημόνιο.

Σκιά του παλιού καλού εαυτού του θύμιζε ο Αλέξης, ώσπου έλαμψε αίφνης το πρόσωπό του προφέροντας αργά, σχεδόν σαδιστικά, τάχα κομπιάζοντας, το νέο, μεγαλειώδες ρήμα: «Πρέπει να απεδαφοποιηθούμε», προέτρεψε. Ηθελε να πει προφανώς πως οφείλουν να απογειωθούν, να πετάξουν, να ανασηκωθούν έστω, να φτερουγίσουν, να ανυψωθούν, να αναρριχηθούν εν ανάγκη, να αναπτερωθούν, ν’ ανηφορίσουν, να εναεριστούν, να ουρανοδρομήσουν, να νεφελοβατήσουν, βρε αδερφέ. Πλείστα συνώνυμα διαθέτει η ελληνική. Διάλεξε, όμως, το «απεδαφοποιηθούμε», που μπορεί και να σημαίνει και να ανοίξει η γη και να τους καταπιεί.