Ολοι είμαστε στραμμένοι σήμερα προς τους γιατρούς, το νοσηλευτικό προσωπικό και τους ερευνητές λοιμωξιολόγους. Ολοι εναποθέτουμε τις ελπίδες μας σε αυτούς για να σωθούμε. Για να σωθεί η ανθρωπότητα.
Ολοι αυτοί πόσο αμείβονται; Συγκρινόμενοι με τις τηλεπερσόνες, τους ποδοσφαιριστές και γενικότερα με τα άτομα του ευτελούς θεάματος αμείβονται με μισθούς πείνας! Ποιος φταίει γι’ αυτό; Μα ποιος άλλος παρά το αξιακό σύστημα των κοινωνιών μας.
Σε καιρούς νηνεμίας οι κοινωνίες, σχεδόν στο σύνολό τους, είναι στραμμένες προς το ευτελές θέαμα, εξ ου και οι τεράστιες αμοιβές των «αστέρων» που δεν προσφέρουν απολύτως τίποτα, ούτε στην αισθητική ούτε στην καλλιέργεια ούτε στη σκέψη. Πόσοι ασχολούμαστε με τους ερευνητές και τα επιτεύγματά τους που βελτιώνουν τη ζωή μας; Ελάχιστα απασχολούν και τα ΜΜΕ, αφού εμείς αλλάζουμε κανάλι.
Ελάχιστα και τις εφημερίδες. Τα εκλαϊκευμένα επιστημονικά περιοδικά και βιβλία ελάχιστη κυκλοφορία έχουν. Επομένως, ποιο λόγο έχουν οι κυνικές εξουσίες -πέραν εκείνων των ηγετικών κρατών- να αμείψουν, τουλάχιστον, ικανοποιητικά τους ερευνητές;
Οι «αρετές» που επιβραβεύει η κοινωνία είναι εκείνες του εύκολου και γρήγορου πλουτισμού, της εμφάνισης στην τηλοψία, του φαίνεσθαι και όχι της ουσίας, του καταναλωτισμού και του ατομισμού.
Ετσι ο πολίτης, κλεισμένος στον εαυτό του, μετατρέπεται σε ένα ακίνδυνο υποχείριο της όποιας ανάλγητης εξουσίας. Και όλα καλά…
