Στον Ανέστο

10 Οκτωβρίου 1967, ξυριζόμουν στους λουτήρες των Φυλακών Αβέρωφ. Μπήκε, πλησίασε και μου είπε με κόμπο στο λαιμό: «Χθες φάγανε τον Τσε!» Είχαμε στους θαλάμους κρυμμένα τρανζιστοράκια. Με πήγαν στου Αβέρωφ από την Μπουμπουλίνας. Ηταν ο μόνος που ήξερα στον θάλαμο.

«Ανακάλυψα το σούπερ επαναστατικό όπλο!», είπε, αντί για καλωσόρισμα, ενθουσιωδώς. «Ποιο, ρε;», ρώτησα, ξέροντας ότι παραμονεύει πλάκα. «Ηλ-κόν!», απάντησε δήθεν σοβαρά. «Τι θα πει “Ηλ-κόν”;» «Ηλεκτρικό κονσερβοκούτι!», είπε στομφωδώς τρίβοντας αυτάρεσκα το μουστάκι.

Παιδί. Συνομήλικοι. Αυτός και το ποδήλατό του. Τον έβλεπα στα σφαιριστήρια της Εσλιν, το «Α-Μπε-Σε» (ABC): πινγκ πονγκ, ποδοσφαιράκι, λίγο μπιλιάρδο. Τον θαύμαζα. Εκανε ποδήλατο με ένα πόδι. Το άλλο, ατροφικό, πολιομυελίτιδα. Στο ατροφικό, όταν τον συλλάβανε, του κάνανε φάλαγγα. ΔΕΑ (Δημοκρατικές Επιτροπές Αντιστάσεως). Αύγουστος 1967.

Το ποδήλατο ήταν τα πόδια του. Ανεβοκατέβαινε την Πανόρμου. Εμενε στα Τουρκοβούνια, Βραστόβου. Το ποδήλατο κι ένα μπαστούνι. Με το μπαστούνι, αργότερα, «οργανωμένοι» πια, βάδιζε στα συλλαλητήρια: «Νό-μί-μό το κού-κού-έ!» φώναζε με υψωμένη γροθιά, στηριγμένος επάνω μου. Περπάτησε και σε Μαραθώνιες Πορείες!

Ηταν το πείσμα με άφθονα σγουρά μαλλιά, μουστάκι (αργότερα γένια), ένα ποδήλατο κι ένα μπαστούνι. Είχε πια διπλή ιδιότητα: Λαμπράκης και τροτσκιστής, επαναστάτης. Το φεγγάρι που ασχολήθηκε με την κεραμική, το πρώτο κεραμικό του ήταν μια σφιγμένη γροθιά.

Στις «Εσπερίδες» του Γιάννη Αργύρη, ένα βράδυ, έριχνε άγριες ματιές στον Ωνάση, που μπήκε με παρέα. Πονηρός ο Ωνάσης, το ’πιασε. «Τι σκέφτεσαι, νεαρέ;», τον ρώτησε εύθυμα και υπαινικτικά. «Σκέφτομαι σε ποιο δέντρο της πλατείας Συντάγματος θα σε κρεμάσω!». Πρώτος απ’ όλους ξεκαρδίστηκε ο Ωνάσης. Ερωτευμένος διά βίου. Πόνεσε σε ποίημά του: «…Κι απ’ το τσιγάρο αργά αργά, παίρνω αχόρταγα φιλιά, αυτά που μ’ αρνηθήκανε τα δυο σου χείλη…». Ανέστος Σουβαντζόγλου. Αδελφός. Σήμερα, δωδεκάμισι, στο κοιμητήρι Καισαριανής.