Το τίμημα της παγκοσμιοποίησης

«Δηλαδή μου λες ότι τώρα αυτός είναι στο φεγγάρι και κουβεντιάζει με το άλλον στην Αμερική, ενώ εμείς τους ακούμε και τους βλέπουμε από την Καλλονή της Λέσβου, τώρα; Παρόλο που ξέρεις πως για να φτάσει ένα γράμμα στην κόρη μου τη Μαρία, στη Βοστόνη, χρειάζεται να περάσει ένας ολόκληρος μήνας κι άλλος ένας για να έρθει η απάντησή της;» Ετσι αντέδρασε η γιαγιά μου, η Ευρυδίκη, στις 20/7/1969 το βράδυ, όταν καθισμένοι στο σπίτι μας, μπροστά στην τηλεόραση, βλέπαμε και ακούγαμε τον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών Ρίτσαρντ Νίξον να συνομιλεί από την Αμερική με τον αστροναύτη Νιλ Αρμστρονγκ, που βρισκόταν στο πριν από λίγο προσσεληνωμένο διαστημόπλοιο «Απόλλων 11» και τον οποίο, έπειτα από έξι ώρες τον βλέπαμε να περπατά στο φεγγάρι και τον ακούγαμε να λέει: «Αυτό είναι ένα μικρό βήμα για τον άνθρωπο, ένα γιγαντιαίο άλμα για την ανθρωπότητα!»

Κάπως έτσι αντέδρασε και ένας αγρότης της ιστορικής Μεσοποταμίας, το 1991, κατά την πρώτη εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ, επί προεδρίας Τζορτζ Μπους του πρεσβύτερου, όταν ο Αντώνης Τρίτσης, ως δήμαρχος των Αθηναίων, κατά την πορεία του με αυτοκίνητο προς τη Βαγδάτη, τον ρώτησε: «Πώς μπορείς και συνεχίζεις να οργώνεις με τα ζώα το διπλανό στον δρόμο χωράφι, όταν μόλις πριν από λίγο τρέχαμε μαζί να σωθούμε στα χαντάκια από τις βόμβες των αμερικάνικων αεροπλάνων;» Και εκείνος απάντησε: «Περνούν από πάνω και κάνουν βόλτες σαν γεράκια! Και αύριο θα έλθουν, όπως κάθε μέρα! Ομως το χωράφι μου πρέπει να το οργώσω και να το σπείρω για να ζήσουν τα παιδιά μου. Αυτοί θα φύγουν και σε κάποια χρόνια θα ξανάρθουν, μα πάλι θα ξαναφύγουν, όπως άλλοι παλιότερα! Για εμένα, εδώ ήταν, είναι και θα είναι ο τόπος μου, για πάντα!»

Εδώ και τρεις βδομάδες αποκλεισμένος στο σπίτι λόγω κορονοϊού σκέπτομαι ότι από τότε που η ηλεκτρονική εποχή κατέκτησε τον κόσμο, είμαστε εξαρτημένοι από τηλεοράσεις, κινητά, ντρόουν, γιαπωνέζικες κάμερες, γερμανικά τηλέφωνα, ευρωπαϊκά αυτοκίνητα, αμερικάνικα όπλα, αραβικά πετρέλαια, κινέζικα ρούχα, πολυεθνικά σούπερ μάρκετ και εισαγόμενα σιτηρά, μαζί με επιβαλλόμενες πολιτικές και οικονομικά μέτρα από Γιούρογκρουπ, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και Κεντρική Τράπεζα για μια παγκόσμια συγκεντρωτική ρύθμιση των συνηθειών και αξιών μας, σε αντίθεση από την αποκεντρωμένη, αυτόνομη, αυτάρκη, αλλά με λιγότερες ανέσεις ζωή των περασμένων γενεών, υποχρεωμένοι κάθε τόσο να προετοιμαζόμαστε για την όσο το δυνατόν αξιοπρεπέστερη αντιμετώπιση αλλεπάλληλων κρίσεων με μνημόνια, ιούς και πάλι μνημόνια, που θα έρχονται και θα φεύγουν, αφήνοντας πίσω τους το οδυνηρό τίμημα της παγκοσμιοποίησης.

* συγγραφέας