Σας γράφω αυτό το γράμμα, αν και δεν σας γνωρίζω. Ο λόγος είναι απλός: δεν γεννήθηκα στη Σαλονίκη όπως ο Σαββόπουλος, αλλά μεγάλωσα σ’ αυτήν και θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό. Ενας από τους λόγους είναι και το εξαιρετικό δημόσιο και άριστο σχολείο μας.
Αριστο, αλλά όχι «των αρίστων» και της «αριστείας», παρά το ότι πολλοί από τους μαθητές του αρίστευαν στις εισαγωγικές των, δύο τότε, Πανεπιστημίων. Επίσης είχα την τύχη να είμαστε όλοι ενωμένοι στην τάξη. Ενωμένοι και αλληλοστηριζόμενοι. Αν π.χ. γινόταν μεγάλη αναστάτωση στην τάξη, κι αυτό σας βεβαιώνω γινόταν πολύ συχνά, ερχόταν ο εξαιρετικός διευθυντής και ρωτούσε τον πρώτο που έβρισκε: «Ποιος έκανε τη ζημιά παιδί μου;» «Δεν ξέρω κύριε» (ήταν η πάγια απάντηση). «Τότε, αποβάλλεσαι». «Μάλιστα, κύριε» (δεύτερη πάγια απάντηση).
Μα, με ρωτούν συχνά, δεν είχατε καλούς και μέτριους ή κακούς μαθητές; Η απάντησή μου είναι πως και καλούς και μέτριους (εμένα για παράδειγμα) και κακούς είχαμε, όπως και ψηλούς και κοντούς και ωραίους και άσχημους και απ’ όλα είχαμε! Και μεγάλη κοινωνική «γκάμα» είχαμε: μαθητές από πολύ πλούσιες ώς πολύ φτωχές οικογένειες.
Δίπλα μου, στο ίδιο θρανίο, ο Ν.Κ., παιδί εύπορης οικογένειας. Πολλά χρόνια μετά ο Φ.Χ., από φτωχή οικογένεια αλλά μέγας ρέκτης της ποίησης, έγινε έξω φρενών με τον Ν.Κ. γιατί σε μια έξοδό τους με φίλους άνοιξε κουβέντα για ποιητές κι ο Ν.Κ. του είπε: «Και τι σκαμπάζετε εσείς οι φτωχοί της άνω πόλης (σ.σ. φτωχογειτονιά τότε) από ποίηση;»
Εμεινα αποσβολωμένος για κάποια δευτερόλεπτα… «Ρε φίλε, κάτι του συμβαίνει του Ν.Κ.» είπα. «Γιατί;» με ρωτά. «Θυμάσαι τι μας μήνυσε ο διευθυντής στη μάζωξη που κάναμε για τα τριαντάχρονα από την αποφοίτησή μας; “Σ’ αυτό το σχολείο δύο πράγματα θέλαμε να μάθετε: ΙΣΟΤΗΤΑ και ΑΚΡΙΒΕΙΑ” είχε πει. Δεν μπορεί, λοιπόν, κάποιος που έβγαλε αυτό το σχολείο, ν’ αποκλείει τους φτωχούς από την ποίηση. Αρα κάτι έχει!»
Το σχολείο μας ήταν το Πειραματικό Σχολείο του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Διευθυντής μας ήταν ο αείμνηστος Ξηροτύρης. Εγώ είμαι ο Νίκος Πολίτης και ήμουν στο θρανίο δίπλα στον Ν.Κ., που δεν είναι άλλος από τον Νίκο Κεραμέα -θείο σας νομίζω, που όντως, όπως φάνηκε λίγο αργότερα, είχε κάτι πολύ σοβαρό. Υποθέτω ότι, αν ζούσε, δεν θα ‘χε ξεχάσει την ισότητα και την ακρίβεια. Ισότητα ευκαιριών και ακρίβεια στην έκφραση, κυρίως. Δηλαδή, σταράτες κουβέντες.
