«Το κεφάλι της πάντα ψηλά. Οι κινήσεις της πάντα τέλειες. Μεγαλειώδεις. Μια θεία γυναίκα; Περισσότερο ένα θείο πλάσμα. Είναι ωραία με τον τρόπο που θα θεωρούσαμε ωραίο έναν νεαρό αθλητή. Αναμφισβήτητα, στην τελειότητά της, η μορφή είναι ανδρόγυνη. Είναι ωραία πέρα από περιορισμούς, ωραία όπως κάθε ζωντανή μορφή μπορεί να είναι, με τον τρόπο ενός αλόγου, ενός δέντρου, μιας γυναίκας. Ξανθιά. Κάτω απ’ την κίτρινη χαίτη, τα μάτια σε προσέχουν – υπέροχα. Το στόμα είναι πλατύ, είναι επίσης τέλειο.
Είναι σχεδόν πάντα ξυπόλυτη και σχεδόν πάντα ντυμένη με ανδρικά παντελόνια και ανδρικά πουκάμισα. Τα μαλλιά ανακατωμένα και πεσμένα στα μάτια. Δεν κάθεται όπως κάθεται όλος ο κόσμος: διπλώνει τα πόδια της και κάθεται πάνω τους. Ή τεντώνεται σ’ όλο το μάκρος της. Μοιάζει πάντα να έχει έρθει, από πού; Από ένα τρεχιό πάνω στους λόφους ή κοντά στη θάλασσα – ποτέ από την πόλη. Υπάρχουν άνθρωποι που αγαπάει και άνθρωποι που δεν αγαπά. Πέρα από την τάξη των γνωριμιών, αγαπάει όλη την ανθρωπότητα, την Ελλάδα, το Παρίσι και το θέατρο.
(…) Οταν χαίρεται, το γέλιο στα μάτια της Μελίνας είναι απέραντα τρυφερό. Το γέλιο της όταν διασκεδάζει παίρνει φανταστικές διαστάσεις. Το υπεράφθονο γέλιο της Μελίνας εκρήγνυται χωρίς να λογαριάζει τον χώρο ή την παρουσία ανθρώπων. Οπουδήποτε και μπροστά σε οποιονδήποτε. Το γέλιο της Μελίνας αρπάζει τη Μελίνα και την πάει μακριά, αβοήθητη και χωρίς ν’ αντιστέκεται. Δεν είναι “καθώς πρέπει”’, λέει ο Ζυλ Ντασσέν. Στον κόσμο της επισημότητας νιώθει άβολα, κι επομένως παίζει το κοινωνικό παιχνίδι πολύ άσχημα.
Οταν κάποιος την ξέρει, είναι κακόγουστο να μιλάει γι’ αυτήν με τους όρους προτερημάτων και ελαττωμάτων. Η τάση είναι να πάει προς τον πυρήνα της εσωτερικής φύσης της. Καταρρίπτει ψυχολογικές ανατομίες. (…) Είναι εκεί, ολόκληρη μπροστά σου, ή δεν είναι εκεί καθόλου. Τρόποι, βολές, συμβιβασμοί – απλούστατα αγνοεί τι σημαίνουν αυτές οι λέξεις. Είναι ένα αδιάλυτο πάντρεμα γενναιοδωρίας και εξυπνάδας.
Η στοργή αγκαλιάζει τη Μελίνα: της προσφέρεται από πολλούς ανθρώπους και γίνεται βαθιά αισθητή. Η συμπάθεια που ξεσηκώνει απλώνεται πέρα από το άτομό της. Ευφραίνεσαι που υπάρχουν άνθρωποι σαν αυτήν. Κινείσαι προς τον ήλιο, κινείσαι προς τη Μελίνα. Οταν στέκεται με ανοιχτές αγκαλιές. Τρέχεις προς την ευφυΐα. Και νιώθεις καλά μόνο με το να είσαι μαζί της, να είσαι κοντά σ’ αυτή τη γυναίκα, τη χωρίς σπίτι, δεν το χρειάζεται, γιατί, με το γεγονός της παρουσίας της, όπου βρίσκεται είναι σπίτι».
Αποσπάσματα από ένα κείμενο που έγραψε για την αξέχαστη Μελίνα Μερκούρη η θρυλική Γαλλίδα συγγραφέας Mαργκερίτ Ντιράς το 1965. Και επειδή σαν σήμερα η Μελίνα πέταξε προς την αθανασία πριν από 26 χρόνια και επειδή φέτος είναι το Ετος Μελίνας Μερκούρη για τα 100 χρόνια από τη γέννησή της, εγώ είπα να βάλω αυτό το κείμενο αντί για οτιδήποτε άλλο, γι’ αυτή τη γυναίκα που δεν έμοιαζε με καμία άλλη, τη λαμπερή Μελίνα της καρδιάς μου.
