Τα μέτρα που έλαβε η κυβέρνηση της Ιταλίας για την ανάσχεση της εξάπλωσης του κορονοϊού, αν αναχθούν στην κλίμακα της ευρωζώνης θα έχουν υφεσιακές παρενέργειες, η αντιμετώπιση των οποίων απαιτεί αποφασιστική στροφή προς την κατεύθυνση της εγκατάλειψης της μόνιμης δημοσιονομικής λιτότητας όπως αυτή ορίζεται από το Σύμφωνο Σταθερότητας.
Με άλλα λόγια, η ευρωζώνη χρειάζεται να στείλει ένα ξεκάθαρο μήνυμα ότι θα κάνει ό,τι χρειαστεί για να αποφύγει τον μακρόχρονο εγκλωβισμό σε υφεσιακές παρενέργειες.
Αν στα τέλη Ιουλίου του 2012 ο τότε επικεφαλής της ΕΚΤ Ντράγκι δεσμεύτηκε ότι θα κάνει ό,τι είναι αναγκαίο για τη θωράκιση του ευρώ και τερμάτισε την κερδοσκοπική πίεση των αγορών, σήμερα η ευρωζώνη καλείται να εκπέμψει ένα μήνυμα πολλαπλάσιας αποφασιστικότητας.
Με τα σημερινά δεδομένα δεν θα είναι αρκετή η σιωπηρή αλλά και η ρητή ανοχή της παραβίασης του Συμφώνου Σταθερότητας σήμερα από την Ιταλία και αύριο από άλλες χώρες–μέλη για την αντιμετώπιση του κόστους των παρενεργειών των μέτρων που λαμβάνονται για την ανάσχεση του κορονοϊού.
Χρειάζεται ρητή και ξεκάθαρη επεκτατική δημοσιονομική πολιτική στην ευρωζώνη, ένα ζητούμενο για το οποίο σήμερα δεν υπάρχουν οι πολιτικές προϋποθέσεις στη Γερμανία, παρά το γεγονός ότι εδώ και λίγους μήνες η χώρα βρίσκεται στην γκρίζα ζώνη μεταξύ στασιμότητας και ύφεσης.
Η πρόκληση της διαχείρισης και αντιμετώπισης του κορονοϊού βρίσκει τη Γερμανία στη σοβαρότερη πολιτική κρίση της μεταπολεμικής ιστορίας της, με τη μόνιμη περιοριστική δημοσιονομική πολιτική και την προσήλωση στους ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς να έχουν μεταλλαχθεί σε θρησκευτικό δόγμα έξω από κάθε αμφισβήτηση και συζήτηση.
Σήμερα ο Σοσιαλδημοκράτης υπουργός Οικονομικών Σολτς συνεχίζει απαράλλακτη την πολιτική που ακολούθησε την οκταετία 2009 – 17 ο προκάτοχός του, Σόιμπλε, ο οποίος κινήθηκε στη γραμμή πλεύσης που χάραξε μετά την κρίση του 2008 ο Σοσιαλδημοκράτης προκάτοχός του, Στάινμπρουκ.
Με τα σημερινά δεδομένα το μέγιστο που μπορεί και θέλει να πράξει το Βερολίνο είναι η ανοχή και κατανόηση στην αναπόφευκτη παραβίαση του Συμφώνου Σταθερότητας με τη Ρώμη να ανοίγει απλώς τον χορό.
