Άγνωστοι Στρατιώτες

Στη μάχη της τηλεοπτικής ενημέρωσης, αυτές τις μέρες του κορονοϊού, πρωταγωνιστούν οι στρατηγοί: κυβερνητικοί εκπρόσωποι, πανεπιστημιακοί καθηγητές κι ερευνητές, τηλεαστέρες και βοηθοί τηλεαστέρων. Όμως εκείνοι που μάχονται καθημερινά, στην πρώτη γραμμή του μετώπου, στα δημόσια νοσοκομεία, γιατροί, νοσηλευτές κ.ά., συνήθως είναι απόντες. Τους χειροκροτάμε απ’ τα μπαλκόνια μας, όμως εκείνοι δεν βγαίνουν να υποκλιθούν μπροστά μας. Τους κρύβει μια βαριά αυλαία σιωπής. Όπως λέει και ο ποιητής, «οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά».

Η ίδια αυλαία κρύβει και τους εργαζόμενους στα σούπερ μάρκετ. Τις κυρίες στα ταμεία που μας παρακαλούν «κάντε λίγο πιο πίσω». Κανείς ρεπόρτερ δεν τις ρωτά, π.χ., μετά την εξαντλητική βάρδια τους, Κυριακές και καθημερινές, «πώς αισθάνεστε;» ή «τι θα κάνετε μόλις γυρίσετε στο σπίτι;» (Εξάλλου, το ίδιο συνέβαινε και στην προ κορονοϊού εποχή.) Το ίδιο συμβαίνει με τους εργαζόμενους στην καθαριότητα, τους οδηγούς οχημάτων δημόσιας χρήσης, τους ντελιβεράδες και τόσους άλλους.

Tις μάχες τις κερδίζουν ή τις χάνουν οι στρατηγοί. Τα δικά τους ονόματα μένουν στην ιστορία. Εκείνοι που παίζουν κορόνα γράμματα τη ζωή τους, που χύνουν το αίμα τους, είναι οι άγνωστοι στρατιώτες. Για τους πρώτους η δόξα (ή μάλλον η αναγνωρισιμότητα), τα παράσημα, οι τηλεοπτικές δηλώσεις. Για τους δεύτερους τα μνημεία.