Επικίνδυνες αποστολές

Διανύουμε εποχή ακραίων περιοριστικών μέτρων λόγω κορονοϊού, αλλά και εποχή αντίστασης των δύο ηλικιακών άκρων, όπως φαίνεται. Οι μεν που σπάνε τα μέτρα με την επαναστατικότητα της νιότης και οι δε που επανέρχονται στην επαναστατικότητα της νιότης και ξανανιώνουν με… ηρωική έξοδο. Παππούδες και γιαγιάδες από το πρωί ώς το βράδυ σε «επικίνδυνες αποστολές» που θα ζήλευε κι ο Τομ Κρουζ, σε πλατείες, τράπεζες, φαρμακεία, σούπερ μάρκετ, φούρνους και δεν συμμαζεύονται. Το τι ακούμε καθημερινά από ηλικιωμένους συγγενείς και φίλους, που δεν αντέχουν την απομόνωση, δεν περιγράφεται:

-Εγώ τα έφαγα τα ψωμιά μου, δεν με νοιάζει ο κορονοϊός.

-Μια βόλτα στον ήλιο πήγα, σκοτώνει όλα τα μικρόβια.

-Εχω περάσει Κατοχή, Εμφύλιο, χούντα, Κυπριακό, χρηματιστήριο, κρίση, δεν θα με ξεκάνει ένας ιός.

-Δεν έχω κινητό, δεν ξέρω να στέλνω μήνυμα, πείτε τους να με καλέσουν στο σταθερό.

-Αν με πιάσουν έξω χωρίς σημείωμα, θα πω ότι έχω Αλτσχάιμερ. Χάθηκα. Ε, θα με πάνε στο Τμήμα, θα με κεράσουν και καφέ. Ελάτε να με πάρετε μετά.

-Αυτό το «ιμπάγκι» (e-Banking) είναι ίδιο με το «μπάκερι» (bakery);

-Δεν μπορώ να θυμηθώ το «πιν», δεν ξέρω πού είναι η κάρτα, εκείνο το καλό παιδί στο ταμείο της τράπεζας με ξέρει.

Αυτά και πολλά άλλα τραγελαφικά από τους ριψοκίνδυνους, πολυμήχανους ηλικιωμένους που δεν μένουν σπίτι με τίποτα και με τις απολαυστικές ατάκες τους μπορούν να δώσουν τροφή για κείμενα επιθεωρήσεων και stand up comedy. Mετά την κρίση του κορονοϊού ασφαλώς, γιατί τώρα κανείς δεν έχει όρεξη να γελάσει…