Ποιος ανθρωπισμός μετατρέπεται σε αγανάκτηση

Τα πιο πολλά γυναικεία ονόματα στη γειτονιά ήταν αρχαία. Θέλανε οι δικοί μας στη Μικρασία να σώσουν την πατρίδα μέσα τους· την έννοια πατρίδα, γιατί πατρίδα τους ήταν εκεί που ζούσαν από γενιές παλιές. Λες και ξέρανε τον Αντισθένη και το δικό του αρχή παιδεύσεως ονομάτων επίσκεψις: Σαπφώ, Ερατώ, Ουρανία, Ιφιγένεια, Αφροδίτη, Σαπφειρία, Γλυκερία, Ευδοξία, όσα φέρνει πρόχειρα η μνήμη.

Και πώς το είπε να δεις ο πρωθυπουργός, τώρα που επισκέφτηκε τον Εβρο και πέταξε με το ελικόπτερο, μαζί με την ευρωπαϊκή ηγεσία, να δουν εξ ύψους τη μεθόριο (που είναι και μεθόριος της Ευρώπης) και την «από κει μεριά» των προσφύγων που μοχθούν να περάσουν «από δω». Βέβαια εξ ύψους ουδέποτε βλέπεις εις βάθος, αλλά αυτό δεν έχει και πολλή σημασία. Σημασία έχει ότι όσο ίπτασαι, σε βλέπουν από κάτω.

Είπε λοιπόν ο πρωθυπουργός, μες στα πολλά (όρεξη να ’χεις να μετράς…) σοφά του, πως «όταν αργεί μια δίκαιη λύση, ο ανθρωπισμός μετατρέπεται σε αγανάκτηση. Γιατί…», και εξήγησε τους λόγους, πώς ο ανθρωπισμός μετατρέπεται σε αγανάκτηση, όταν αργεί μια δίκαιη λύση.

Νομίζω πως εδώ –για να καταλαβαινόμαστε– χρειάζεται μια μικρή διευκρίνιση: Πότε οι τώρα «αγανακτισμένοι» (με τους πρόσφυγες) ήταν κάποτε, για μικρό έστω διάστημα, «ανθρωπιστές» (με τους πρόσφυγες); Το πρόβλημα, πιστεύω, δεν είναι οι συνήθεις «αγανακτισμένοι»· αυτοί πάντα υπάρχουν και συγκυριακά, κατά τις εκάστοτε συνθήκες, πυροδοτούμενοι και από κάποια εμπρηστικά ΜΜΕ, γίνονται περισσότεροι.

Το σοβαρό πρόβλημα είναι ότι οι σημερινές συνθήκες και οι πολιτικές που εφαρμόζονται στο προσφυγικό δημιουργούν «φιλικό» περιβάλλον που απειλεί να διασπείρει, σε μεγάλο πλέον μέρος του πληθυσμού, τον «κορονοϊό» της απάθειας. Που είναι τρισχειρότερη –και διαρκέστερη– από την αγανάκτηση. Και η απάθεια πια ακολουθείται από πολλές, απρόβλεπτες, «μεταλλάξεις». Από τεστ περνάμε, ανθρωπισμού…