ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Γιώργος Καπόπουλος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Χαλάρωση της δημοσιονομικής πειθαρχίας για την αντιμετώπιση της πανδημίας, αλλά μόνο στον βαθμό που δεν θίγεται η κόκκινη γραμμή που χάραξε η Γερμανία το 2008-10, δηλαδή όχι στην αμοιβαιοποίηση του κινδύνου και όχι στη μεταφορά πόρων: στο παραπάνω δίπτυχο συνοψίζεται η στάση του Βερολίνου.

Το όχι στην καταπάτηση των κόκκινων γραμμών δεν χρειάζεται να το χρεωθεί το Βερολίνο: η Μέρκελ βρίσκει ενδιαφέρουσα την ιδέα ενός ευρωομολόγου ειδικού σκοπού για την αντιμετώπιση της πανδημίας, με τον πρωθυπουργό της Ολλανδίας Ρούτε να αναλαμβάνει την ευθύνη ενός απερίφραστου όχι.

Η στάση της Ολλανδίας –που λειτουργεί ως άτυπος επικεφαλής των οκτώ του Βορρά (οι τρεις Βαλτικές συν Δανία, Σουηδία, Φινλανδία και Ιρλανδία)– δεν εκπλήττει καθώς νωπή στη μνήμη είναι η στάση της Χάγης στις προτάσεις Μακρόν για εμβάθυνση της ευρωζώνης: μετά την κωλυσιεργία της Γερμανίας, η απονεύρωση της πρότασης από την Ολλανδία.

Αλλωστε η κατανομή ρόλων μεταξύ Βερολίνου και Χάγης που καταγράφεται σήμερα είναι μια γραμμή πλεύσης που υιοθέτησε για πρώτη φορά η Γερμανία στην κορύφωση της κρίσης του προσφυγικού-μεταναστευτικού το φθινόπωρο του 2015.

Τότε η Μέρκελ δεν χρειάστηκε να τερματίσει ή να ακυρώσει την αρχική στάση της πολιτικής ανοιχτών συνόρων, καθώς τη στροφή την ανέλαβαν ως υπεργολαβία οι τέσσερις του Βίζεγκραντ (Πολωνία, Τσεχία, Ουγγαρία και Σλοβακία), οι οποίοι στη συνέχεια με τη στήριξη και τον συντονισμό της Αυστρίας υπαγόρευσαν το κλείσιμο του λεγόμενου «βαλκανικού διαδρόμου».

Το ερώτημα που τίθεται σήμερα είναι αν η αποτελεσματική αντιμετώπιση της πανδημίας θα είναι συμβατή με το σύστημα ενδοευρωπαϊκών ισορροπιών, όπως αυτό άτυπα διαμορφώθηκε τα τελευταία χρόνια.

Οι οκτώ του Βορρά, η τετράδα του Βίζεγκραντ και οι χώρες του Νότου είναι μια ντε φάκτο πολυδιάσπαση της Ε.Ε. των 27, μια πραγματικότητα που επιτρέπει στη Γερμανία ταυτόχρονα και διευρυμένο περιθώριο ελιγμών ώστε να μην απειληθούν οι κόκκινες γραμμές της ευρωπαϊκής της πολιτικής, αλλά και να μη χρεώνεται ταυτόχρονα τη στασιμότητα και ακινησία στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.