ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ
Ηταν ο πρώτος άνθρωπος που έφερα για να καθαρίσει τον κήπο μας στον Μαραθώνα απ’ τα αγριόχορτα. Τότε δεν υπήρχε καν κήπος, αλλά μόνο καλό χώμα, στο οποίο φιλοδοξούσαμε να φυτέψουμε την πρώτη άνοιξη που θα περνούσαμε στο νεόχτιστο εξοχικό μας. Βρήκαν καλό χώμα, λοιπόν, οι τσουκνίδες και τ’ άλλα αγριόχορτα και, χάρη στις χειμωνιάτικες βροχές, φύτρωσαν παντού, φτάνοντας το ένα μέτρο ύψος.
Ο Β. (ας τον πούμε έτσι) τα καθάρισε όλα σε λίγες ώρες. Γεροδεμένος και λιγομίλητος, χωρίς ανάπαυση, τσιγάρα και καφέδες, δούλευε σαν μηχανή με την τσάπα στα χέρια, στα οποία κάθε τόσο έριχνε λίγο σάλιο για να μην πληγώνονται. Εκτιμώντας την εργατικότητά του, τον έφερνα σπίτι για όποια δουλειά ήταν δύσκολη και βαριά για μένα. Και το Πάσχα τον πήρα να γυρίζει τη σούβλα, ώστε να ‘χω χρόνο να περιποιηθώ τους καλεσμένους μας.
Ηταν ένα χρυσό παιδί, ευγενικό και πρόθυμο. Δεν είχε άλλα έσοδα, παρά αυτά που του δίναμε εμείς και κάποιοι άλλοι γείτονες για διάφορες δουλειές του ποδαριού. Ζούσε σ’ ένα σπιτάκι με μεγάλο οικόπεδο, στο οποίο έκαναν βόλτες λίγα γουρούνια, λίγες κατσίκες και, σ’ έναν φραγμένο χώρο, μερικά κουνέλια. Ετσι ζούσε -χωρίς φως και τηλέφωνο- με ρούχα που του δίναμε όλοι. Και με τρεις σκύλους -«για να μη μου κλέψουν τα ζώα μου», έλεγε.
Με τους σκύλους του δεν ήταν καλός, τουλάχιστον με τα δικά μας κριτήρια. Τους είχε μόνιμα δεμένους με δυο βαρέλια κοντά τους, «για να μπαίνουν και να μην κρυώνουν», μας έλεγε, όταν τον μαλώναμε. Οποτε θυμόταν τους έβαζε νερό και τους πέταγε και λίγο ψωμί, ίσα για να μην πεθάνουν. Ηταν και οι τρεις πετσί και κόκαλο. Πέθαναν -το ένα σ’ έναν καύσωνα και τ’ άλλα δύο από την πείνα. «Δεν πειράζει, θα πάρω άλλα, εδώ πεθαίνουν άνθρωποι, για τα σκυλιά θα στενοχωρηθώ;» μας είπε.
Δεν πήρε άλλα. Και ένα βράδυ που χάλαγε ο Θεός τον κόσμο, κάποιοι μπήκαν και του πήραν όλα τα ζώα, την «περιουσία» του. Από τότε ο Β. κατέρρευσε. Δεν πήγαινε σε σπίτια για δουλειά, έψαχνε σε κάδους σκουπιδιών για φαγητό, περίμενε έξω από φούρνους και σούπερ μάρκετ να του δώσουν ό,τι έχει ξεμείνει, κυρίως τα «ληγμένα». Και σαν να μην έφταναν αυτά, τον χτύπησε κι ένα αγροτικό αυτοκίνητο και τον κούτσανε. Εφτασε τα 60 και ήταν φτωχός, κουτσός και μόνος.
Εδώ και λίγους μήνες τον είδα να πηγαίνει κούτσα κούτσα στον δρόμο για τον φούρνο. Δεν ήταν όμως μόνος: Μαζί του προχωρούσαν, αργά αργά κι αυτά, τρία σκυλιά, που τα ‘ξερα από καιρό. Εκαναν πιάτσα έξω απ’ το σούπερ μάρκετ και τον φούρνο, όπου όλο και κάποιοι -κι εγώ, μεταξύ τους- τα φίλευαν με καμιά τυρόπιτα ή κονσέρβα.
«Να σου γνωρίσω τους φίλους μου», μου είπε ο Β. σχεδόν με περηφάνια. «Τώρα δεν ζητάω φαΐ μόνο για μένα, αλλά και γι’ αυτούς». Οι σκύλοι πλησίασαν, τους χάιδεψε τα κεφάλια, ένα ένα. «Τώρα δεν τα δένω στα βαρέλια, τα βάζω στο σπίτι τον χειμώνα. Αυτή είναι η οικογένειά μου. Σαν άνθρωποι είναι, ρε παιδί μου -κι ακόμα καλύτεροι…».
Πήγα στο αυτοκίνητο και γέμισα μια σακούλα ξηρά τροφή για σκύλους και του την έδωσα. «Για την οικογένεια», του είπα. Δάκρυσε και μου είπε «σ’ ευχαριστώ». Και συνέχισε τον δρόμο του. Μαζί, συνέχισαν και οι τρεις σκύλοι τον κοινό τους δρόμο…
ΕΠΕΙΓΟΝ
Το συγκεκριμένο κουκλί βρίσκεται στη Λέρο, αλλά θα σταλεί σ’ όποιο μέρος της Ελλάδας βρεθεί καλός και υπεύθυνος άνθρωπος που θα θελήσει να το υιοθετήσει. Εξετάστηκε από γιατρό, είναι υγιέστατο, αποπαρασιτώθηκε, εμβολιάστηκε και είναι έτοιμο να βρεθεί στην αγκαλιά σας! Εκλεισε 2 μήνες ζωή και σας περιμένει. Τηλ. 6972-005439.
-320x213.jpg)
