Αντιγράφω από το προσωπικό μου ημερολόγιο: «Τρίτη, 7/1/20, 10:35 πμ. Με διέλυσε ένα άγριο κρυολόγημα, δέκατη μέρα σήμερα. Θα το έλεγα γρίπη, αν έκανα πυρετό. Εχει όμως και τα ευτράπελα η ιστορία: Σηκώθηκα το πρωί κατά τις εφτάμισι με τα χίλια ζόρια. Επεσα έντεκα, ξύπνησα τρεισήμισι και από τότε βολόδερνα στο κρεβάτι, κυρίως για να ξεκουραστώ. Είδα δύο γουέστερν. Μίσησα πάλι τους λευκούς σφαγείς των Ινδιάνων. Λαγοκοιμήθηκα μια-δύο φορές αλλά ύπνος ούτε στ’ αστεία. Πήρα ένα Depon. Εκανα ένα καλό χλιαρό μπάνιο. Ξυρίστηκα και λοιπά. Πήρα πρωινό. Μάζεψα κάπως το σπίτι. Και βγήκα για σουπερμάρκετ, να πάρω χαρτομάντιλα (που τα τελείωσα) και δύο-τρία πραγματάκια, όχι απαραίτητα, απλώς γα να υπάρχουν. Πήρα τα δύο-τρία πραγματάκια και ξέχασα τα χαρτομάντιλα. Και σκεφτόμουν στο ταμείο: «Κάτι έχω ξεχάσει… Κάτι λείπει… Βασικό!».
Γύρισα στο σπίτι γελώντας με τα χάλια μου. Με συγχώρησα λόγω ασθενείας. Και ξαναβγήκα, προγραμματισμένα, για να πάω εφημερίδες στην ανακύκλωση. Δεν με παίρνανε τα πόδια. Απέναντι από το Κάραβελ είναι η ανακύκλωση. Κατέβασα καντίλια ώσπου να φτάσω· είναι και το χαρτί βαρύ! Είδα και τον Υμηττό χαμηλά χιονισμένο. «Ποιος ξέρει πότε θα με ξαναδείς!», αναπόλησα στοχαστικά, σαν ετοιμοθάνατος. Στο πάρκο του Κάραβελ είδα φίλο από το καφενείο της γειτονιάς, τον Γιώργο. Είχε βγάλει βόλτα τη χαριτωμένη σκυλίτσα του, την Ντίβα, που με πλησίασε κουνώντας την ουρά της. Θυμήθηκα τα χαρτομάντιλα. Πήρα τρία κουτιά από το μάρκετ της γειτονιάς. Θυμήθηκα ότι δεν είχα και προσανάμματα για το τζάκι… του χωριού. Πήρα κι απ’ αυτά.
Είχα πλέον αρχίσει να αισιοδοξώ ότι εντέλει θα επιζήσω. Μπήκα στο σπίτι κορδωτός. Εφτιαξα ένα τσάι. Ανοιξα την εφημερίδα και είδα: «Ισορροπία τρόμου – Εντονο διπλωματικό παρασκήνιο…» μετά τη δολοφονία του Ιρανού στρατηγού. Υπάρχουν και χειρότερα… σκέφτηκα».
