Όσο κι αν σε πρώτη ανάγνωση μπορεί να θεωρηθεί παράδοξο ο Sun Tzu, στην Τέχνη του Πολέμου, αναλύει ότι για να διακριθεί κανείς στον πόλεμο θα πρέπει πρώτα να έχει αναπτύξει το Τάο. Δηλαδή το αίσθημα δικαίου, τον σεβασμό, την ανθρωπιά, αποκρυπτογραφώντας κάθε φάσμα του πολέμου (πολιτικά, οικονομικά, κοινωνικά, ψυχολογικά) με πνευματική οξυδέρκεια που γκρεμίζει βουνά. Όσο ψηλά κι αν είναι αυτά τα βουνά, δεδομένου ότι σε καιρό ειρήνης (-να θυμίσουμε ότι για τον Subcomadante Marcos ο τρίτος παγκόσμιος πόλεμος βρίσκεται σε εξέλιξη) καταστρώνονται τα καλύτερα σχέδια των πολεμικών δογμάτων.
Υπάρχει μια σειρά από πολέμους, όμως, που είναι καθημερινοί, της διπλανής πόρτας και πολλές φορές αργούμε να τους κατανοήσουμε. Ακόμα κι όταν το κάνουμε, όμως, ίσως δεν φτάνουμε σε όλη την προέκταση τους, αγνοώντας ότι πρόκειται για μικρά Ολοκαυτώματα.
Ατομικά, προσωπικά, που σε πολλές περιπτώσεις μένουν κρυφά ή η εξομολόγησή τους να είναι τόσο χαμηλόφωνη που δεν την ακούει κανείς. Όπως συμβαίνει στις περιπτώσεις τής έμφυλης βίας και διαχωρισμού, του σεξισμού, όλων των παραγωγών που προκύπτουν από την πατριαρχία (και όχι μόνο), και έχουν μακραίωνη ιστορία που τεκμηριώνει με ευκρίνεια την άποψη του Μπάροουζ: «Περισσότερο από έναν 15χρονο που κάνει οτοστόπ, κινδυνεύει μια 15χρονη που κάνει το ίδιο πράγμα».
Πέρα από τα περιστατικά που βλέπουμε με τρομερή συνέπεια καθημερινά στα media, ποιος είναι εκείνος που δεν έχει ένα προσωπικό βίωμα από το κοντινό του περιβάλλον, ώστε να γνωρίζει από πρώτο χέρι τι σημαίνει έμφυλη βία;
Αν γυρίσουμε πολλά χρόνια πίσω, στην πρώιμη αρχαιότητα, θα συναντήσουμε τις φυσικές θεότητες με ταυτόχρονη παρουσία του άντρα και της γυναίκας. Λάτρευε ο ένας τον άλλον ως απόλυτο, δικό του Θεό, σε μια χοάνη απελευθέρωσης μέσω του έρωτα. Άρα του σεβασμού και της εκτίμησης, που τελικά λειτουργεί ως ασπίδα στις εκδηλώσεις βίας. «Μπρος στα πόδια σου εδώ / Με λαχτάρα σκορπώ / Τον πολύφυλλο ανθό της ζωής μου», έγραψε αιώνες αργότερα η Μυρτιώτισσα για να εκφράσει ακριβώς αυτή τη συνθήκη.
Τα θέματα που αφορούν το φύλο έχουν αμέτρητες παραγωγές, από τον φεμινισμό, τη σεξουαλικότητα και τα ανθρώπινα δικαιώματα, μέχρι τις Διεθνείς Σχέσεις, την Ιατρική, τη μετανάστευση κ.ά. Ένα πολυσύνθετο πεδίο διερεύνησης που εκκινεί από τον μισογυνισμό, το αίσθημα ανωτερότητας ακόμα και την παραγωγή τής ατομικής ιδιοκτησίας όπως την μάθαμε εντός καπιταλισμού, αλλά φτάνει πολύ πιο μακριά και με πολλά περισσότερα νοήματα. Που χρειάζονται σύγχρονα εργαλεία ανάγνωσης για να κατανοηθούν, να αποδιοργανωθούν και, τελικά, να αντιμετωπιστούν.
Αυτές οι σκέψεις μού ήρθαν στο μυαλό όταν διάβασα το Εγχειρίδιο των μικρών θανάτων, του Νίκου Κατσικάνη (από τις εκδόσεις Γαβριηλίδης), που κατά μια έννοια προλογίζεται από ένα πεζοτράγουδο μοιρολόι που θα μπορούσε να ψιθυρίζει κάθε γυναίκα-θύμα τής έμφυλης βίας: «Ήθελε να πεθάνει μα δεν μπορούσε / Μπορούσε να πεθάνει μα δεν ήθελε».
Μια ποιητική συλλογή που εξισώνει τον έρωτα με την ίδια την καθημερινή επαναστατική πρακτική, όσο κι αν η πολιτική ορθότητα των macho επαναστατών μπορεί να διαφωνεί τώρα μαζί μου.
Πρόκειται για 40 μικρά μονόπρακτα κάποιας θεατρικής παράστασης που δεν γράφτηκε για το θέατρο, γιατί αφορά μια ζωή που σπάνια βλέπουμε στα παλκοσένικα: Αναλύει τη δυστοπία, την αποσπασματικότητα, την κοινωνική αποδιοργάνωση και, τελικά, απασφαλίζει.
Κλείνοντας, δύο στίχοι από το «Σπίρτο που καίει ένα ποίημα», με την ευχή η ομορφιά αυτών των στίχων να αλλάξει έστω και λίγο αυτόν τον κουρελή κόσμο: «Βυθίστηκα στη δακρύπλουτη αγάπη, φιλώντας τη στα χείλη πριν τη θέωση / Εγώ, παιδιά, ερωτευμένος είμαι».
