Το ότι σχολιάζω εδώ την κοινοτοπία της νεοφιλελεύθερης «κυνοτοπίας», ζώντας κι εγώ ανάμεσα σε «σκυλιά», δεν σημαίνει πως αντιφάσκω. Εμαθα ότι η «διαφορά δίχως άρνηση» δεν χρειάζεται να φτάσει στην αντίθεση και την αντίφαση.
Δεν σε υποχρεώνει να είσαι ούτε ο αντιεξουσιαστής ούτε ο «γραβατάκιας» αλλά κάποιος που γνωρίζει πως το βέλος δεν θα διασχίσει το διάστημα, αν πρέπει πρώτα να περάσει ένα προς ένα όλα τα σημεία του (κοινωνικού) πεδίου. Αυτά μου έμαθε ο Ζήνωνας: τα παράδοξα και τα λογοπαίγνια. Απαλλαγμένος από τις αιτιότητες των «κανονικών» λόγων (και των λαγών), αντιλαμβάνομαι τα λόγια του Ντελέζ:
«Η ερώτηση για το μέλλον της επανάστασης είναι μια κακή ερώτηση γιατί όσο την κάνουμε, υπάρχουν πολλοί που δεν γίνονται επαναστάτες, και είναι φτιαγμένη ακριβώς γι’ αυτό: για να μπλοκάρει τη διερώτηση του επαναστατικού γίγνεσθαι του καθενός μας»*. Αυτή η δεύτερη διερώτηση μας ενδιαφέρει ακόμα; *«Διαφορά και Επανάληψη», Εκδ. Εκκρεμές, μετ. Κ. Μπούντας, 2019.
