Κατάπληκτη άκουγε ομήγυρις πιτσιρικάδων σε φιλικό σπίτι το βράδυ του Σαββάτου μεσήλικη κυρία να περιγράφει πώς σφυρηλατήθηκε στους τηλεφωνικούς θαλάμους των κεντρικών κτιρίων του ΟΤΕ ο έρωτας με τον σύζυγό της, που απολάμβανε χαμογελαστός την αφήγηση στην άκρη του καναπέ. Ακου τηλεφωνικό ραντεβού; Δεν το χωρούσε ο νους των νεαρών και ζητούσαν να τους κάνουν φραγκοδίφραγκα την όλη διαδικασία· βήμα προς βήμα. Αλλο που δεν ήθελε η μαντάμ, αισθάνθηκε αίφνης να ξαναγίνεται είκοσι ετών κι άρχισε με χειμαρρώδη λόγο την αναπόληση:
Λοιπόοον! Νομίζαμε στα χρόνια μας πως η τεχνολογία προχωρά με άλματα, ωστόσο οι τηλεπικοινωνίες έδειχναν να υστερούν κάπως. Πάρα πολλά νοικοκυριά σε όλη τη χώρα στερούνταν το προνόμιο της τηλεφωνικής σύνδεσης. Επρεπε να ’χεις γερό μέσον για να βάλεις τηλέφωνο και, άμα το κατόρθωνες, βλαστημούσες την ώρα και τη στιγμή, αφού σύμπασα η συνοικία το θεωρούσε δημόσιας και όχι ιδιωτικής χρήσης.
Η κυρά Μαρίκα απέναντι κι η σουρτούκω η Βιολέτα της γωνίας κάθε τρεις και λίγο «ντριν» στην πόρτα. «Συγγνώμη, αλλά είναι μεγάλη ανάγκη να τηλεφωνήσω», έλεγαν κι όταν έπιαναν το ακουστικό η μια αντάλλασσε συνταγές σπανακόπιτας με τραγανιστό φύλλο κι η άλλη χαριεντιζόταν με τον φίλο της μιλώντας μέσα απ’ τα δόντια. Τόσο χαμηλόφωνα που απορούσες πώς την άκουγε ο αθεόφοβος.
Στις αρχές του 1980 η κατάσταση είχε βελτιωθεί. Τα φοιτητικά διαμερίσματα, βέβαια, εννοείται πως δεν είχαν υποψία τηλεφώνου. Με τον προκομμένο γνωριστήκαμε στο φροντιστήριο, όταν δίναμε εισαγωγικές για το πανεπιστήμιο. Φλερτάραμε σε άπταιστα αρχαία και λατινικά, αλλά θες το διάβασμα, θες η σεμνοτυφία της επαρχίας, δεν προχωρήσαμε όσο επιθυμούσαμε και, φαίνεται, μας έμεινε απωθημένο. Εγώ πέρασα στην Αθήνα, στην Πάντειο, κι εκείνος στη Βιομηχανική Θεσσαλονίκης. Διαθέταμε πια δικά μας σπίτια και πλήρη ελευθερία κινήσεων, υποτίθεται, όμως μας χώριζαν πεντακόσια χιλιόμετρα, σκάρτες δέκα ωρίτσες με το τρένο.
Ηλιοβασιλέματα στον Λυκαβηττό και στην Ανω Πόλη χαρήκαμε ελάχιστα. Επικοινωνούσαμε κυρίως από το τηλέφωνο που δεν είχαμε. Κατά τις έξι το βραδάκι Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο ξεκινούσα από τον Νέο Κόσμο και στις οκτώ βρισκόμουν στα κεντρικά του ΟΤΕ, στην Πατησίων. Η υπάλληλος καλούσε το αντίστοιχο κατάστημα στη Σαλονίκη, όπου αδημονούσε το αμόρε μου, τον φώναζαν μόλις άδειαζε κάποιος απ’ τους δεκάδες θαλάμους και στον στενό τους χώρο απλώνονταν οι ορίζοντες της σχέσης μας. Σφυρηλατήθηκε στα σύρματα γι’ αυτό διαρκεί. Σηκώνοντας σπανίως τα μάτια από τα σμαρτ φον, η πιτσιρικαρία την κοίταζε σαν να απέδρασε από την παλαιολιθική εποχή.
