Τούτες τις μέρες γράφονται διάφορα άρθρα και κείμενα για τα πέντε χρόνια από την εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ και τον σχηματισμό κυβέρνησης. Γίνονται αναλύσεις, κριτικές, προσεγγίσεις, αποτιμήσεις στο πόσο αριστερός υπήρξε· πού υποχώρησε – συμβιβάστηκε, τι και πόσο μπορούσε να κάνει διαφορετικό ως προς τις πολιτικές του επιλογές.
Το κόμμα, κατά την αριστερή κομματική γεωγραφία, είναι πρωτοπορία και πρέπει να καθοδηγεί και να κατευθύνει τον λαό. Με μπροστάρη το κόμμα θα πάνε τα πολιτικά πράγματα μπροστά. Ομως εκτός από τη θεωρία υπάρχει και η πράξη. Αν αυτή επαληθεύσει τη θεωρία, τότε πάμε καλά. Αλλιώς χρειάζεται επεξεργασία η θεωρία και νέα κρίση. Ενα ερώτημα που τίθεται είναι τι θέλει να κάνει ο λαός, πόσο διατεθειμένος είναι να συμβάλει, να υποστηρίξει, να δουλέψει για κάποιο διαφορετικό πολιτικό και κοινωνικό όραμα. Εκτός από την παροχή ψήφου είναι διατεθειμένος να υποστηρίξει πρακτικά το επαγγελλόμενο νέο; Ή θα περιμένει τα οφέλη και περισσότερο προς τα πού θα γείρει η ζυγαριά;
Πολλών γονιών η συμβουλή προς τα παιδιά τους ήταν «μην μπλέξεις με τα κόμματα». Γιατί η συνηθισμένη πρακτική ήταν κοιτάζω τις σπουδές μου, τη δουλειά μου και κατά διαστήματα εκπληρώνω τις εκλογικές μου υποχρεώσεις. Για την επικοινωνία με τα αστικά κόμματα υπήρχαν οι βουλευτές κι οι πολιτευτές· τι ιδιότητα κι αυτή! Ο πολίτης, ως ψηφοφόρος, απευθυνόταν στον κομματάρχη του βουλευτή στο κάθε χωριό, νησί ή συνοικία. Από αυτούς ζητούσε διορισμό στο Δημόσιο, παροχή σύνταξης, μετάθεση στον στρατό ή στη δουλειά, εισαγωγή σε νοσοκομείο και γενικά εξυπηρέτηση σε θέματα της καθημερινής ζωής του. Αυτή ήταν η πρακτική των περισσότερων και το δείχνουν ακόμα κι οι παλιές ελληνικές ταινίες.
Ετσι, εκτός του τι έκανε ή δεν έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης, πρέπει να εξετάσουμε τι έκανε κι ο ψηφοφόρος εκτός της ανάθεσης διά της ψήφου του. Νομίζω ότι ήταν σε αναμονή και περίμενε να πραγματοποιηθούν όσα υποσχέθηκε και περιλαμβάνονταν στο πρόγραμμά του. Στον δημόσιο τομέα δεν διαπιστώθηκε ιδιαίτερη σπουδή για την προώθηση των όποιων θετικών. Επικρατούσε μια ουδετερότητα και εν μέρει αδράνεια. Οι ευθύνες για αυτή την πρακτική επιμερίζονται και στις δύο πλευρές· στο κόμμα και στους ψηφοφόρους.
Απ’ την πρόσφατη ιστορία ας αναφέρουμε την αντίθετη πρακτική μετά την εκλογική επιτυχία του ΠΑΣΟΚ το 1981. Ενας πολύ μεγάλος αριθμός πολιτών στήριξε την προσδοκώμενη αλλαγή. Πίστευε και ήθελε σοσιαλισμό, επιθυμούσε εξυπηρέτηση στο Δημόσιο ή κάτι άλλο. Ας έχουμε στον νου μας και τη γενική παθητική αναμονή του ψηφοφόρου κατά τη διάρκεια της πενταετίας που πέρασε.
* συγγραφέας, διδάκτορας Πολιτισμικής Τεχνολογίας και Επικοινωνίας
