ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Γιώργος Καπόπουλος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Εδώ και δυόμισι χρόνια, από την άνοιξη του 2017 και την εκλογή του Μακρόν στην προεδρία της Γαλλίας, η πολιτική σταθερότητα της χώρας καταγράφει μια πορεία συνεχούς αποδόμησης.

Η αρχή έγινε με την εξαέρωση του Σοσιαλιστικού Κόμματος στις εκλογές –προεδρικές και βουλευτικές– της άνοιξης του 2017, όταν η κεντρώα πλατφόρμα του Μακρόν καταγραφόταν ακόμη ως το σχέδιο Β του απερχόμενου προέδρου Ολάντ για να αποτραπεί νίκη της Λεπέν.

Η συνέχεια καταγράφηκε στις ευρωεκλογές της περασμένης άνοιξης, όταν ο Μακρόν και η προεδρική παράταξη LREM, με σαφές πλέον κεντροδεξιό στίγμα και πλατφόρμα, διεμβόλισαν και συνέθλιψαν εκλογικά την γκολική Δεξιά, τους Ρεπουμπλικανούς.

Το αξιοπρόσεκτο είναι ότι, παρά την κοινωνική δυσαρέσκεια και την οργή που ξεκίνησε πριν από έναν χρόνο με τα «κίτρινα γιλέκα» και κορυφώνεται σήμερα με το απεργιακό κύμα ενάντια στη μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού, δεν έχουν καταγραφεί διεργασίες προς την κατεύθυνση δημιουργίας νέων πολιτικών σχηματισμών.

Ετσι, κάθε μέρα που περνά εκ των πραγμάτων υπονομεύεται το δίλημμα μεταξύ μιας ευρύτατης δημοκρατικής μεταρρυθμιστικής συσπείρωσης και του ακροδεξιού Εθνικού Συναγερμού, ένα δίλημμα που θέτει εδώ και δυόμισι χρόνια ο Μακρόν στους συμπολίτες του. Ανεξάρτητα από την τελική έκβαση της εν εξελίξει μετωπικής σύγκρουσης του Μακρόν με τα συνδικάτα, το ερώτημα πού θα εκφραστούν πολιτικά όσοι εκδηλώνουν την οργή και την αγανάκτησή τους για τη μεταρρυθμιστική ατζέντα της κυβέρνησης παραμένει αναπάντητο.

Το προηγούμενο των Σαρκοζί και Ολάντ, που υπήρξαν πρόεδροι μιας πενταετούς θητείας, είναι ανησυχητικό.

Ο Σαρκοζί ηττήθηκε το 2012 πληρώνοντας βαρύ τίμημα για την πλήρη πρόσδεση-υποταγή του στη Μέρκελ στη διαχείριση της κρίσης στην ευρωζώνη μετά το 2010, ενώ ο Ολάντ παρέμεινε αδρανής απέναντι στην εμμονή του Βερολίνου στην περιοριστική δημοσιονομική πολιτική και δεν τόλμησε καν να διεκδικήσει δεύτερη θητεία.

Με τα σημερινά δεδομένα, στα μέσα της πενταετούς θητείας του εύλογα τίθεται το ερώτημα αν η φθορά του Μακρόν με ορίζοντα την προεδρική εκλογή της άνοιξης του 2022, όπου θα αντιμετωπίσει για δεύτερη φορά τη Λεπέν, είναι πλέον αντιστρέψιμη.