Ο Βάγκμαρ Μαντρακούλ είναι ο πιο έξυπνος, πονηρός και άτιμος καλικάντζαρος που υπήρξε ποτέ στο υποχθόνιο στερέωμα. Γεννημένος αρχηγός. Δεν αποκλείεται μάλιστα να κουβαλάει κάποιο ανθρώπινο γονίδιο, ποιος ξέρει, από κάποια διασταύρωση των προγόνων του. Παράτησε από μικρός τις βελζεβουλιές, τις μικροατιμίες, τα μαγαρίσματα, τις καμινάδες και τις μουτζούρες και ασχολήθηκε με σοβαρά θέματα. Εβλεπε τη ζωή των ανθρώπων στο φως και στην ομορφιά, τη δική τους στο σκοτάδι και στη βρομιά και αγανακτούσε μ’ αυτήν την τρομερή ανισότητα.
Βάλθηκε να οδηγήσει το γένος του σε καλύτερες συνθήκες διαβίωσης. Κατάλαβε ότι η Γη δεν πέφτει με τίποτα και σταμάτησε το πριόνισμα του δέντρου. Οξυδερκής και εφευρετικός, βρήκε άλλο τρόπο να μεταναστεύσουν στο πρόσωπο της Γης και να την κατακυριεύσουν, να κυριαρχήσουν στη μετανεωτερική πραγματικότητα. Μεθοδικός και με ηγετικά προσόντα, οργάνωσε τους καλικάντζαρους, τους μίλησε για τον ανθρώπινο και ευρωπαϊκό τρόπο ζωής, τους βρήκε ωραίες ασχολίες, τους έφτιαξε σχολεία, γήπεδα, ναούς, καζίνα και κολυμβητήρια να εξοικειωθούν με το νερό. Τους έπεισε να φύγουν από τις ανήλιαγες σπηλιές και τη βρόμα και να ζουν σε καθαρά και όμορφα σπίτια.
Να τρώνε εκλεκτά εδέσματα κι όχι σκουλήκια και βατράχια. Να απολαμβάνουν τα υλικά αγαθά, να είναι κόσμιοι, αρτιμελείς, ευτραφείς, καθαροί, να φοράνε λουστρίνια και κουστούμι με γραβάτα, να πηγαίνουν τακτικά στον κουρέα, να κυκλοφορούν στα σαλόνια, να βγαίνουν στην τηλεόραση, να εκκλησιάζονται και να ζουν τέλος πάντων όπως οι καθώς πρέπει άνθρωποι. Καθιέρωσε μάλιστα και βραβεία αριστείας. Τους υποσχέθηκε και τους διαβεβαίωσε ότι θα δουλεύουν και θα διασκεδάζουν τη νύχτα και θα αναπαύονται την ημέρα. Η νύχτα βλέπεις είναι στο ντιενέι τους, όπως και η ατιμία, η βασική διαφορά από τους ανθρώπους.
Για να τα καταφέρει όλα αυτά, έφτιαξε μια οικονομική αυτοκρατορία. Και επειδή ήξερε ότι το πιο αποτελεσματικό καλικαντζαροβότανο είναι το χρήμα, ίδρυσε επιχειρήσεις και απόχτησε πολύ απ’ αυτό, να τους γλυκαίνει για να είναι υπάκουοι, κόντρα στη φύση τους. Οταν διαπίστωσε ότι όλοι οι καλικάντζαροι είχανε ωριμάσει κατά πως ήθελε, βρήκε την ευκαιρία που οι άνθρωποι ήτανε απασχολημένοι με τις εκλογές και τις διακοπές τους και έβαλε μπροστά το σχέδιό του. Δεν περίμενε τα Χριστούγεννα των ανθρώπων, το τάιμινγκ και τον αιφνιδιασμό τα έπαιζε στα δάχτυλα.
Παραφύλαξε να είναι όλοι οι άνθρωποι στους καναπέδες και να βλέπουν τηλεόραση ή σκυμμένοι στα πληκτρολόγια, νύχτα φυσικά και έδωσε το σύνθημα. Ανέβηκαν όλοι απάνω, με σχέδιο. Αλλοι σαν βαρκάρηδες ξεγελώντας τους τελώνες και άλλοι σαν ατσίγγανοι με ντατσούν, που δεν τους ελέγχουν οι τροχονόμοι. Μερικοί παρουσιάστηκαν προσποιούμενοι τους θεσμούς, τους τραπεζίτες ή τους διευθύνοντες συμβούλους πολυεθνικών, τους εκπροσώπους των εταίρων, τους προέδρους ΜΚΟ κατά της διαφθοράς, τους καθηγητάς, τινές ως βιβλιοπώλαι ή λιβανοπώλαι και άλλοι μετερχόμενοι χίλια δυο τεχνάσματα. Ο ίδιος ο Βάγκμαρ με τους πιο πονηρούς και διαβασμένους, που θα έπαιζαν και πρωτεύοντα ρόλο στην όλη επιχείρηση, ξεπετάχτηκαν μέσα από τις κάλπες όπου ήταν κρυμμένοι από καιρό. Ούτω, ανεπαισθήτως, χωρίς αιδώ, κρότον ή ήχον επήραν την σατραπείαν.
Πολλοί άνθρωποι δεν πήρανε χαμπάρι ότι ήτανε καλικάντζαροι αυτοί, δεν πήγε το μυαλό τους. Και πώς να πάει όταν τους έβλεπαν να προθυμοποιούνται σε καλές πράξεις και όχι σε ατιμίες, στο νοικοκύρεμα του κράτους, στην καταπολέμηση της ασυδοσίας, να καθαρίζουν τις γειτονιές από τους αναρχοαντιεξουσιαστές, τους καταληψίες και τους λαθρομετανάστες, να αποκαθιστούν τον πολιτισμό στα Πανεπιστήμια, να πασχίζουν για την ανάπτυξη και το περιβάλλον, να κόφτονται για την Πατρίδα, να αγωνίζονται για το καλό του λαού και να σχωρνάνε τους καταχραστές, τους εγκληματίες και άλλους υπόδικους. Ούτε ότι νομοθετούσαν μεσάνυχτα τους πόνοιασε.
Η δε κοινή γνώμη και η πλειονότης των ΜΜΕ και ΜΚΔ υμνούσαν το έργο τους. Δεν είχανε λοιπόν κανένα λόγο να ανησυχούν οι άνθρωποι, μάλιστα τώρα, χριστουγεννοημέρες, αφού βλέπανε ησυχία, τάξη και ασφάλεια, το σπίτι τους καθαρό, ζεστό και νοικοκυρεμένο, τα φαγητά πλούσια και στρωμένο το γιορτινό τραπέζι, το τζάκι αναμμένο, στο λογαριασμό τους ζεστό χρήμα, τις πολιτείες στολισμένες και φωταγωγημένες και τις καμπάνες ακούγανε, να δοξάζουν την επί Γης ειρήνη. Πουθενά μαγάρα. Και όταν είδαν, παραμονή των Φώτων, έναν ανθρωπάκο σκελετωμένο, ρακένδυτο και εξαθλιωμένο να πέφτει απελπισμένος στο πηγάδι της πλατείας, ανέκραξαν με ανακούφιση – ουφ, επί τέλους, ησυχάσαμε από τους καλικάντζαρους.
