Αποχαιρετισμός με κυκλάμινα

Ηταν ένα φθινόπωρο καλοσυνάτο το φετινό. Απ’ αυτά που δεν έρχονται συχνά, γι’ αυτό και εντυπωσιάζουν με την ηπιότητα, την καλοκαιρία, σε διάρκεια. Τόσο που (δεν το είδα, μου το είπανε και πρέπει να είναι μες στις μυριάδες ατάκες του φέισμπουκ· από ευφυέστατες και χαριτωμένες μέχρι υπερτασικά βλακώδεις: Ρωτήσανε κάποιον, αρχές Νοεμβρίου, την ημερομηνία και απάντησε: «Ενενήντα εφτά Αυγούστου…»!) τέλη Οκτωβρίου δεν λέγαμε να ξεκολλήσουμε από τη θάλασσα.

Προβλέψεις για καιρό φθινοπώρου, σε Νότια Ευρώπη και Βαλκάνια, όπως αυτές φέρ’ ειπείν μετεωρολόγου του περίφημου αμερικανικού Accuweather Roys, ως προς την Ελλάδα, πλην μετρημένων εξαιρέσεων, μάλλον διαψεύστηκαν. Ετσι δεν είχαμε –ή είχαμε ελάχιστα– «συστήματα κακοκαιριών (που) λόγω του ότι θα κινούνται αργά, θα παράγουν φαινόμενα με μεγάλη διάρκεια και συνεπώς αυτά θα είναι ικανά να προκαλέσουν πλημμυρικά φαινόμενα και κατολισθήσεις».

Ενώ, «καθώς ο κίνδυνος σοβαρών καταιγίδων θα αρχίσει να μειώνεται, θα εξακολουθούν να υπάρχουν διαστήματα ισχυρών τοπικών βροχοπτώσεων. Ειδικότερα, στη Νότια Ευρώπη, κατ’ επέκταση και στην Ελλάδα, η μεγαλύτερη συχνότητα βροχοπτώσεων προβλέπεται Οκτώβριο και Νοέμβριο». Ούτε «μετάβαση στον πιο ψυχρό καιρό απότομη» είχαμε, ούτε επομένως «αρνητικό αντίκτυπο στη γεωργία», που και αυτός πιθανολογήθηκε. Μόνο αξιοπερίεργο –για μένα πρωτοφανές– ήταν το μέγεθος χαλαζιού που έπεσε στην Αθήνα στις 4 Οκτωβρίου.

Πιο κοντά στο φετινό φθινόπωρο πέσανε οι εμπειρικοί υπολογισμού, τα λεγόμενα μερομήνια, στο διάστημα 14/9/2019-30/11/2019. Για «Οκτώβριο (που) ξεκινά με ήπιο και ζεστό καιρό κατά πρώτο πενθήμερο, πιθανότητα για άστατο και βροχερό κατά διαστήματα το δεύτερο πενθήμερο. Πτώση θερμοκρασίας το τρίτο πενθήμερο. Καλοκαιρία εν συνεχεία. Το τελευταίο όμως δεκαήμερο αναμένεται σοβαρή κακοκαιρία με έντονα φαινόμενα, σημαντική πτώση θερμοκρασίας και πρώτα χιόνια στα ορεινά. Ομως βελτίωση προς το τέλος του μήνα». Ενώ στον Νοέμβριο, γενικώς, μάλλον έπεσαν έξω και τα μερομήνια.

Για όλα αυτά και άλλα πολλά που είναι παιδιά της φαντασίας, είπα σήμερα, στην Τρίτη Ματιά (μου) του Δεκεμβρίου να αποχαιρετήσω το φετινό… καλοκαιράτο φθινόπωρο, με το εμβληματικό του λουλούδι που είναι του κυκλάμινο. Που με εντυπωσίασε και το φωτογράφισα (είδες τα κινητά!), όχι στου βράχου τη σχισμάδα, σε ξερονήσι κάποιας εξορίας του Ρίτσου, αλλά σε κράσπεδο στην άσφαλτο της Πανεπιστημιούπολης, τον Νοέμβριο, μετά από ολονύχτια βροχή· την προηγούμενη μέρα ήταν λαμπρότερο!

Μια ακόμα ματιά στο αχανές περιβόλι του Διαδικτύου: Το πιο κοινό είδος κυκλάμινου στην Ελλάδα είναι το Κυκλάμινο το Γραικό. Ανθίζει φθινόπωρο, έχει πυκνά μοβ άνθη, φύλλα καρδιοειδή, αναπτύσσεται σε περιοχές με χαμηλό υψόμετρο, είναι ιδιαίτερα διεσπαρμένο σε χέρσες περιοχές. Επίσης συνηθισμένο κυκλάμινο το Κυκλάμινο το Κισσόφυλλο αναπτύσσεται σε μεγαλύτερα υψόμετρα και ανθοφορεί επίσης Φθινόπωρο. Η διαφορά του με το Κυκλάμινο το Γραικό είναι ότι τα φύλλα του δεν είναι καρδιοειδή, αλλά σχηματίζουν ελαφριές γωνίες. Θηλυκού γένους στην αρχαιότητα: η κυκλάμινος, η ρίζα του (βολβός) με θεραπευτικές ιδιότητες (Θεόφραστος, Διοσκουρίδης). Και ένας παππούς: «Ο παππούς μου συνήθιζε να λέει (για τα κυκλάμινα) ότι “άμα ’ρχει η ώρα των(ε), (δ)εν έχουν ανάγκη τη βροχή…”». Από σχετική εργασία μαθητών 2ου δημοτικού Ναυπλίου.

Ενα κυκλαμινάκι από τον Υμηττό, στα πρώτα μέτρα του χειμώνα. Λιακάδα, απ’ ό,τι είδα, προβλέψανε για σήμερα οι μετεωρολόγοι. Είθε!