Το «έγκλημα» του Τζούλιαν Ασάνζ

Εξήντα γιατροί από όλο τον κόσμο καταγγέλλουν ότι η ζωή του κρατούμενου στη Μεγάλη Βρετανία Τζούλιαν Ασάνζ κινδυνεύει εξ αιτίας ψυχολογικών -κάποιοι λένε και σωματικών- βασανιστηρίων.

Δεν πρόκειται να αναπαραγάγω την οδύσσεια του ανθρώπου αυτού, τον οποίο οι αλλεπάλληλες διεθνείς βραβεύσεις, οι κινητοποιήσεις, η αλληλεγγύη δεν μπόρεσαν να απελευθερώσουν από τη μέγκενη των ισχυρών· από τον νομικό πόλεμο και τον ηθικό διασυρμό εναντίον του, τις φυλακίσεις, τις απειλές για καταδίκες σε ποινές τόσων χρόνων που απλώς να μοιάζουν -εσφαλμένα- ότι ανήκουν στον χρόνο του φανταστικού ενώ είναι περισσότερο από πραγματικές.

Μπορεί το πιο ασυγχώρητο έγκλημα του Ασάνζ γι’ αυτούς που ορίζουν τις μοίρες μας να μην είναι «απλώς» τα εκατοντάδες χιλιάδες ένοχα έγγραφα και τα βίντεο για την αμερικανική βία στο Ιράκ που η Τσέλσι Μάνινγκ τού παρέδωσε και αυτός τα γνωστοποίησε στον κόσμο. Να μην είναι η «σκανδαλώδης» λειτουργία των Wikileaks, που έχουν όσο λίγοι ξεσκεπάσει την εφιαλτική έκταση της διαφθοράς, της λεηλασίας και της βίας των κυρίαρχων του κόσμου σε ολόκληρο τον πλανήτη.

Η δράση του Ασάνζ, του Σνόουντεν και άλλων δημοσιογράφων και ακτιβιστών, που πληρώνουν με βαρύ κόστος την τόλμη τους, τους εκθέτει σε αδιάκοπες, κάθε λογής λυσσαλέες επιθέσεις για δύο λόγους: Ο πρώτος είναι ακριβώς ότι μας αποδεικνύουν πως ο εφιάλτης ενός παγκόσμιου «πανοπτικού», ενός τερατώδους ματιού που καταγράφει όχι απλώς τα τηλεφωνήματα, τα ηλεκτρονικά μηνύματα αλλά τα πάντα, ακόμη και τη σκέψη και την αναπνοή μας, δεν ανήκει στον χώρο της φαντασίας ή του συμβόλου.

Μπορεί να βρίσκουμε δραματοποιήσεις αυτού του εφιάλτη σε ταινίες, αλλά οι ταινίες αυτές κυνηγούν να προλάβουν τερατώδεις εξελίξεις που τις ξεπερνούν. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι αυτός ο κόσμος της τιμωρίας και της επιτήρησης είναι μια φυλακή με προσωπείο Ντίσνεϊλαντ. Και ο Ασάνζ είναι αυτός που τόλμησε να ανοίξει ένα παράθυρο που φώτισε την ασκήμια και τη θηριωδία του. Σαν τον απελεύθερο δεσμώτη του πλατωνικού σπηλαίου που εγκαταλείπει την καθήλωση στην προπαγάνδα που υφίσταται και ανακαλύπτει τη δίοδο σε ένα σκληρό φως.

Πώς να μη συγκεντρώσει τόση οργή; Τα όσα αποκάλυψε ο ίδιος, τα όσα αντέχουν να αποκαλύπτουν ακόμη οι συνεχιστές του πλήττουν στην καρδιά το αφήγημα που κρύβεται στη λέξη (νεο)φιλελευθερισμός. Δείχνουν τέτοια καθεστώτα κάθε χρώματος και αρώματος να αποτελούν τη συμπύκνωση της ανελευθερίας που όλο και βαθαίνει. Σε όλους τους τομείς. Αρχίζοντας από τον τομέα της δημοσιογραφίας και της πληροφόρησης, όπου όσοι τολμούν να αμφισβητούν ουσιαστικά, κινδυνεύουν.